Κι εγώ, επίσης

"Yo, tambien"
«Yo, tambien»

Παραγωγής του 2009, η συγκεκριμένη ισπανική ταινία έκανε το γύρω του κόσμου και κέρδισε πολλά βραβεία, αλλά και καλές κριτικές. Όμως, το “Yo, tambien” μέσω της παγκόσμιας προβολής του κατάφερε κάτι ακόμα πιο σημαντικό: έκανε πολλούς ν’ αναρωτηθούν για ένα ευαίσθητο κοινωνικό θέμα που απασχολεί όλο και περισσότερο τους επιστήμονες Υγείας τα τελευταία χρόνια: τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των ανθρώπων με διανοητική υστέρηση.

Η αλήθεια είναι ότι για ένα τόσο «λεπτό» ζήτημα δεν υπάρχουν ακόμα ούτε αρκετές, ούτε σαφείς απαντήσεις, αλλά σίγουρα πια γίνονται διάφορες ενέργειες και υπάρχουν προτάσεις από γιατρούς, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς για πληροφόρηση/εκπαίδευση γονέων κι εκπαιδευτικών. Ούτε συζήτηση φυσικά στ’ ότι τ’ άτομα που πρέπει πρώτα να δεχθούν τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι τα ίδια τα άτομα με τη διανοητική υστέρηση. Άτομα που παρά τις ιδιαιτερότητες τους έχουν σεξουαλική επιθυμία όπως όλοι, ερωτικά συναισθήματα και ανάγκη για σεξουαλική επαφή. Κι από εδώ ξεκινάνε ενδεχομένως τα πολλά ερωτήματα: Οι γονείς τι μπορούν να κάνουν και τι πρέπει να επιτρέψουν; Πώς μιλάμε με αυτούς τους ανθρώπους για το σεξ; Ποια πρέπει να είναι η στάση των ανθρώπων γύρω τους όσον αφορά το σεξ; Μπορούν στ’ αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι να έχουν σεξουαλική ζωή; Σε αυτά και άλλα πολλά προσπαθούν σήμερα οι επιστήμονες Υγείας όχι απλά ν’ απαντήσουν αλλά να προσφέρουν και ουσιαστικές λύσεις.

Έτσι και ο πρωταγωνιστής μας ο Ντανιέλ, ένας άντρας με σύνδρομο Down ο οποίος δουλεύει ως υπάλληλος σε μια εταιρεία γίνεται φίλος με μια συνάδελφο του την οποία σιγά-σιγά και ερωτεύεται. Γρήγορα οι δυο τους θ’ αναρωτηθούν για την πορεία της φιλίας τους αλλά και γενικά της σχέσης τους και το θέμα της ερωτικής, οικειοθελούς επαφής ανάμεσα σ’ έναν φυσιολογικό άνθρωπο και σ’ ένα άνθρωπο με σύνδρομο Down θα ‘ρθει στην επιφάνεια ζητώντας απαντήσεις. Ταυτόχρονα μια παράλληλη ερωτική ιστορία δυο παιδιών με σύνδρομο Down που γνωρίζονται και επιθυμούν διακαώς να είναι μαζί και να παντρευτούν, θέτει το ερώτημα, πόσο αυστηροί και απαγορευτικοί μπορούμε να είμαστε με άτομα που είναι και νιώθουν ενήλικα, αλλά οι κανόνες μας λένε ότι δεν είναι ακριβώς έτσι; Πόσο πρέπει ν’ ακολουθούμε τους κανόνες και πόσο πρέπει ν’ ακούμε κάποιον που φωνάζει ότι θέλει να είναι ευτυχισμένος; Εκείνος ή εμείς γνωρίζουμε τι χρειάζεται για να ευτυχήσει;

Ταινία που όσες φορές και να τη δει κάποιος, δε θα τη βαρεθεί ποτέ. Είναι τόσο ευαίσθητη, βαθιά ανθρώπινη αλλά και πάντα επίκαιρη, ενώ τα ζητήματα που θίγονται είναι πέρα για πέρα πραγματικά και θέτουν ουσιαστικούς και επιτακτικούς προβληματισμούς. Σε μια κοινωνία που είτε το θέλουμε είτε όχι, θ’ αλλάξει για να δεχθεί τη διαφορετικότητα που όλο και αυξάνεται γύρω μας – γιατί ευτυχώς στις μέρες μας, δεν υπάρχει Καιάδας! – τέτοιες ταινίες πέρα από τέχνη, προσφέρουν παιδεία και ενημέρωση στο ευρύ κοινό. Το γεγονός ότι γι’ άλλη μια φορά οι Ισπανοί τολμούν να θέσουν τέτοια ερωτήματα μέσω ενός έργου, μόνο τυχαίο δεν είναι, καθώς οι μεσογειακοί φίλοι μας ανήκουν πάντα στις πιο προχωρημένες και εξελιγμένες χώρες σε θέματα που αφορούν την υγεία, την επιστήμη και την κοινωνική εξέλιξη κι αποδοχή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s