Οι λέξεις

"The words"
«The words»

Τη συγκεκριμένη ταινία την είδα χθες το βράδυ σε φιλικό σπίτι. Το “The words” είναι μια από τις πολλές ταινίες που γύρισε τελευταία ο δημοφιλής και περιζήτητος Μπράντλεϊ Κούπερ. Δεν είναι συνηθισμένη ταινία και δε θα τη χαρακτήριζες «συναρπαστική» γι’ αυτό και δε μπορεί να γίνει εύκολα αγαπητή και αποδεκτή απ’ όλους. Όμως, για τους σινεφίλ που αγαπούν τα δράματα με τα βαθιά και πολύπλευρα νοήματα, αυτή η ταινία θα σημαίνει αρκετά.

Η υπόθεση δίνεται μέσω αφήγησης μέσα σε αφήγηση. Μ’ αυτό το έξυπνο συγγραφικό τέχνασμα παρακολουθούμε τρεις παράλληλες ιστορίες, τριών διαφορετικών αντρών, τριών συγγραφέων. Ζουν παράλληλα αλλά και ξεχωριστά τις ζωές τους σε διαφορετικές εποχές. Μοιάζουν να μην έχουν τίποτα κοινό, πέρα από την αγάπη τους για τη συγγραφή και όμως η ζωή θα τους ενώσει για πάντα με μοναδικό τρόπο.

Μια ταινία που θέτει ξεκάθαρα ερωτήματα και μας προκαλεί ν’ αποφασίσουμε αλλά και ν’ αντιδράσουμε ποικιλοτρόπως. Σε πρώτο πλάνο η επαγγελματική επιτυχία και η αναγνώριση: πόσο εύκολα ή δύσκολα κατακτιούνται και ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να παραμείνουν στη ζωή μας; Υπάρχει κάποιο τίμημα κι αν ναι, επιθυμούν όλοι να το πληρώσουν;

Δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ, όσο πλησίαζε η ταινία στο φινάλε της και το κουβάρι ξετυλιγόταν, για το τι θα έκανα στη θέση του καθενός εκ των τριών πρωταγωνιστών. Ο πειρασμός, η δόξα και το χρήμα απέναντι στη συνείδηση, την πραγματική αξία και το γνήσιο ταλέντο. Τ’ ότι η επιτυχία δεν είναι συνώνυμο του ταλέντου είναι γενικά γνωστό. Πρέπει όμως να είναι αποδεκτό; Πρέπει να σιωπήσουμε και να εναποθέσουμε την καταξίωση στην τύχη ή μήπως πρέπει ν’ αναρωτηθούμε για το ποιοι άνθρωποι θα ‘πρεπε να θεωρούνται επιτυχημένοι και υπό ποιες προϋποθέσεις; Ακόμη, η επιτυχία μπορεί να φέρει την ευτυχία ή αυτές οι δυο δε συναντιούνται παρά ελάχιστα και μετά ξανά χωρίζουν; Μοιραία, ένας επιτυχημένος κλέφτης μπορεί να θεωρείται και ευτυχισμένος όταν ο ίδιος θα γνωρίζει εφ’ όρου ζωής ότι ζει μια ζωή που δε του ανήκει;

Όλα αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα με βασανίζουν από χθες και αν ισχυριζόμουν πως κατέληξα κάπου με βεβαιότητα, θα ήταν ψέμα. Ίσως αυτό να ήταν και το ευχάριστο με αυτό το έργο. Θέτει διαχρονικά και πάντα επίκαιρα ερωτήματα στα οποία ο καθένας μπορεί ν’ αποκριθεί όπως θέλει, με βάση το χαρακτήρα του, το νου και την καρδιά του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s