Το σπανακόρυζο

"Δοξασμένο... σπανακόρυζο!"
«Δοξασμένο… σπανακόρυζο!»

Ένα από τα πιο ωραία μου βράδια, ήταν το προχθεσινό. Μετά από έναν πυρετό διαβάσματος και εξετάσεων, εκπλήρωσα την υπόσχεση που έδωσα σε δυο Ισλανδές συμφοιτήτριες μου: τους κάλεσα για ένα ελληνικό δείπνο στο σπίτι μου.

Οι συζητήσεις με φίλους και φυσικά με τη μαμά έδιναν κι έπαιρναν τις προηγούμενες μέρες. Τι καθαρά ελληνικό θα μπορούσα να φτιάξω τ’ οποίο δε θα ήταν και πολύ δύσκολο – μην ξεφτιλιστώ τελείως με καμιά παταγώδη αποτυχία! – αλλά ταυτόχρονα πρωτότυπο και γευστικό; Η ιδέα μου ήρθε ξαφνικά και μου «κάθισε» στο μυαλό καλύτερα απ’ όλες. Μα βέβαια! Σπανακόρυζο με αυγά μάτια! Τι πιο ελληνικό; Από δίπλα φυσικά θα υπήρχε και η φημισμένη χωριάτικη σαλάτα και το κλασσικό τραγανό ψωμί με τη λαδορίγανη από πάνω. Για γλυκό φλέρταρα έντονα με τη σκέψη να κάνω χαλβά σιμιγδαλένιο.

Εντέλει βρήκα τα υλικά που γύρευα για το φαγητό, αλλά τον χαλβά αποφάσισα να τον ξεχάσω για πάντα. Δε με ήθελε ή γι’ ανακριβολογώ δεν μπορούσα με τίποτα να βρω σιμιγδάλι. Με τίποτα! Ούτε ψιλό, ούτε χονδρό, ούτε μεσαίο, ούτε ροζ, ούτε μπλε, ούτε πορτοκαλί! Ή εγώ δεν ήξερα που να ψάξω στα τρία σούπερ μάρκετ που μπήκα ή οι Ολλανδοί πραγματικά είναι ακαμάτης λαός με τη μαγειρική. Έτσι για να ‘χω το κεφάλι μου ήσυχο, πήρα κάτι βέλγικα γεμιστά σοκολατάκια, κι έξω από την πόρτα.

Ήμουν τυχερή. Το σπανακόρυζο έβρασε υπέροχα, αν και στην αρχή το φοβήθηκα – πρόσεχα συνέχεια μη μου κολλήσει από κάτω και μετά ποιος τρίβει κατσαρόλες! – και με το λεμονάκι που πρόσθεσα από πάνω ήρθε και έγινε ζουμερό, φρέσκο και πραγματικά λαχταριστό! Αυτό τουλάχιστον μου είπαν οι δυο καλεσμένες μου που σχεδόν έγλειψαν το πιάτο τους. Ο συνδυασμός με τα αυγά μάτια από πάνω, σίγουρα πρόσθεσε κάτι περισσότερο στη συνολική γεύση. Απ’ την άλλη, το κρεμμυδάκι και η φέτα στη χωριάτικη κάνανε τη διαφορά γιατί μοσχοβόλησε όλη η  κουζίνα – αυτές οι ελληνικές μυρωδιές γαμώτο, είναι πραγματικά αξεπέραστες! Τα τέσσερα μπουκάλια κρασί που μας συνόδευσαν στο φαγητό μας και η βέλγικη σοκολάτα στο τέλος, μας έκαναν να χαμογελάμε συνέχεια – γιατί άραγε;

Όταν προσπαθείς να δώσεις λεπτομέρειες για το ελληνικό φαγητό είναι σαν να προσπαθείς να πεις πολλές προσωπικές σου ιστορίες μαζί μέσα σε δυο-τρεις  προτάσεις: πολύ δύσκολο! Μιλάς για γενικές τάσεις (τι διατροφικές συνήθειες υπάρχουν στη χώρα σου), για επιρροές (πόσο έχει αλλάξει η διατροφή ενός λαού στο πέρασμα των χρόνων), για το λόγο που επέλεξες να φτιάξεις αυτό που έφτιαξες (συνήθεια/προτίμηση/δημοφιλία πιάτου) και σίγουρα περιμένεις να δεις αν το συναίσθημα που υπάρχει στους συμπατριώτες σου γι’ αυτό που τρώνε – την ώρα που το τρώνε, θα υπάρξει και στους άλλους μ’ έναν παρόμοιο τρόπο – είπαμε, εδώ στάθηκα τυχερή! Και όχι, δεν είναι το ίδιο με το φαγητό άλλων λαών, αφορά κυρίως το ελληνικό! Κάτι που είμαστε ψώνια με την κουζίνα μας – όπως και με πολλά άλλα – και κάτι που οι άλλοι σου λένε ξεκάθαρα: «Εμείς δεν έχουμε κουζίνα δικιά μας» ή «δεν μαγειρεύουμε τίποτα παραδοσιακό», το «καβαλάει» ο Έλληνας – κι εδώ δικαίως αν με ρωτάτε – και προσπαθεί τουλάχιστον στο φαγητό που το «έχει» και είναι αδιαμφισβήτητο, να βγάλει ασπροπρόσωπη τη χώρα του. Για τα υπόλοιπα θέματα έχουμε τους  λαμπρούς πολιτικούς μας!

Ένα ελληνικό «συμπόσιο» δε μπορεί να μην έχει και άφθονη συζήτηση για πληθώρα θεμάτων – αρχίσαμε να μιλάμε για παγκόσμια πολιτική και καταλήξαμε – πώς το καταφέρνω κάθε φορά αυτό; – να μιλάμε για ζώδια, με το αλκοόλ και το χαχάνισμα να πηγαίνει σύννεφο! Η βραδιά κατέληξε με τα κορίτσια να κατεβαίνουν με προσοχή τις σκάλες – άνετα έπαιζε κουτρουβάλισμα! –  και να βγαίνουν στο δρόμο σχεδόν χορεύοντας. Εγώ μετά από ένα υποτυπώδες συμμάζεμα που «κατόρθωσα» να κάνω στο τραπέζι, ανέβηκα στο δωμάτιο μου για να ξαπλώσω επιτέλους. Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα, αλλά όλα «γυρνούσαν» πια. Το επόμενο πρωί το ξύπνημα ήταν σχεδόν μαρτυρικό – είχα βάλει ξυπνητήρι για μια δουλειά που δεν αναβαλλόταν – αλλά ευτυχώς η διάθεση μου έφτιαξε μ’ ένα μήνυμα που βρήκα στον υπολογιστή μου, λίγο πριν φύγω από το σπίτι: οι Ισλανδές μ’ ευχαριστούσαν γιατί πέρασαν υπέροχα και δήλωναν πως ανυπομονούν να δοκιμάσουν περισσότερο ελληνικό φαγητό. Είναι να μην τους καλομάθεις αυτούς τους ξένους τελικά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s