Μέσα από τα δικά μου μάτια: Φρίντα Κάλο

1287183155_b653079cd4

Συνοδευτική μουσική για το άρθρο: “Burn it blue» από Caetano Veloso και Lila Downs

Μια από τις σημαντικότερες καλλιτέχνιδες του 20ου αιώνα. Η Μεξικάνα Φρίντα Κάλο, γεννήθηκε το 1907 στο Κογιοακάν και με τη ζωγραφική της έμελλε να γίνει αναγνωρίσιμη και αγαπητή στο ευρύ κοινό. Η ζωή της και η τέχνης της μοιάζουν να εξελίσσονται παράλληλα αφού στους περισσότερους πίνακες της «μοιραζόταν» βιώματα της.

«Η ζωή είναι πόνος και πάθος» συνήθιζε να λέει και η αλήθεια είναι ότι η Φρίντα γνώριζε πολύ καλά και τα δυο αυτά συναισθήματα. Όσο παθιασμένα ζούσε, άλλο τόσο πόνο η ζωή της χάριζε, ήδη από πολύ μικρή ηλικία. Στα 17 της ένα παρ’ ολίγο θανατηφόρο τροχαίο ατύχημα, θα την καθηλώσει για μήνες στο κρεβάτι. Τα πολλαπλά κατάγματα σχεδόν σε όλο της το σώμα θα την κάνουν να νιώθει πως «πνίγεται» και πως η ζωή της μάλλον καταστράφηκε. Και τότε η Φρίντα απλά άρχισε να ζωγραφίζει σαν μανιακή. Τοποθέτησε έναν καθρέφτη πάνω από το κρεβάτι της και ξεκίνησε να φτιάχνει τις πρώτες προσωπογραφίες του εαυτού της.

Όταν κατάφερε να ξανά σταθεί στα δυο της πόδια, έβαλε σ’ εφαρμογή την απόφαση που είχε πάρει. Ή θα γινόταν μια σημαντική ζωγράφος ή θα τα παρατούσε για πάντα. Και τότε η μοίρα έφερε μπροστά της τον μεγάλο, καρμικό έρωτα της, τον  διάσημο ζωγράφο Ντιέγκο Ριβέρα. Μια θυελλώδης σχέση και μια ταραχώδης ζωή μόλις είχε ξεκινήσει.

«Δυο μεγάλα ατυχήματα είχα στη ζωή μου. Το τρόλεϊ στα 17 μου και τον Ντιέγκο στα 22 μου. Ο Ντιέγκο είναι μακράν το χειρότερο» συνήθιζε να λέει η Φρίντα, αφήνοντας όσους την ξέρανε να καταλάβουν πόσο αγαπούσε αλλά και πόσο υπέφερε κοντά στον Ντιέγκο. Η κοινή τους ζωή ποτέ δεν ήταν ιδανική και ήρεμη και συχνά η Φρίντα δεν την άντεχε. Χώριζαν και επανασυνδέονταν συχνά και ο Ντιέγκο δεν μπορούσε ν’ αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην ίδια, καθώς το ενδιαφέρον του μοιραζόταν ανάμεσα σ’ αυτήν, την απαιτητική δουλειά του και τις πολλές ερωμένες του. Κι όμως η Φρίντα πάντα τον συγχωρούσε και τελικά γυρνούσε κοντά του. Ο έρωτας τους μέχρι και σήμερα συζητιέται και έχουν γραφτεί μέχρι και θεατρικά έργα για την απίστευτη σχέση τους.

Όσο σπουδαία ζωγράφος θεωρείται η Φρίντα, άλλο τόσο σπουδαία γυναίκα υπήρξε. Ήταν ανήσυχη, με πολλά ενδιαφέροντα. Αναμείχθηκε με την πολιτική και συμμετείχε ενεργά σε διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις της Αριστεράς στο πλάι του Ντιέγκο. Δεν έπαψε ποτέ να βοηθά την οικογένεια της και όσους την είχαν ανάγκη, τόσο οικονομικά, όσο και ψυχολογικά και πρακτικά. Ήταν ικανή να πάει στο παζάρι  να πουλήσει λεμονάδες προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για έναν σκοπό που θεωρούσε σημαντικό.

Πίστευε στο Θεό και τον ευχαριστούσε κάθε φορά για τα καλά που υπήρχαν στη ζωή της – ακόμη και σε πίνακες της διαβάζουμε προσωπικές προσευχές της. Μεγάλη της ευχή και επιθυμία ήταν να αποκτήσει ένα παιδί από τον Ντιέγκο. Παρακάλεσε πολύ το Θεό γι’ αυτό, αλλά η κατάσταση της υγείας της η οποία ήταν μονίμως επιβαρυμένη μετά το εφηβικό της ατύχημα, δεν της το επέτρεψε ποτέ.

Η Φρίντα ερωτεύτηκε και αφοσιώθηκε με πάθος στη ζωγραφική και στον Ντιέγκο. Την πρώτη δεν την εγκατέλειψε ποτέ – παρά μόνο λίγο καιρό πριν πεθάνει όταν δεν μπορούσε πια να κρατήσει το χέρι της σταθερό πάνω στον καμβά – και τον Ντιέγκο τον εγκατέλειπε – πάντα προσωρινά – όταν συνήθως δεν άντεχε την απαράδεκτη συμπεριφορά του. Τις περιόδους που ήταν μόνη της είχε πολλούς εραστές και ερωμένες, ενώ σχέση-ορόσημο στη ζωή της ήταν ο Ρώσος φιλόσοφος Λέοντας Τρότσκι.

Η Φρίντα αποτελεί σύμβολο δύναμης και μεγαλείου ψυχής για πολλούς μακροχρόνια ασθενείς. Ποτέ δεν το ‘βαλε κάτω παρά την κακή υγεία της και τους έντονους και σχεδόν συνεχείς πόνους της. «Είμαι σαν παζλ και πρέπει πάση θυσία να μείνουν ενωμένα τα κομμάτια μου» έλεγε σχεδόν σαρκαστικά. Παρ’ όλο που αποδεχόταν τη σωματική αναπηρία της, έτρεχε, σκαρφάλωνε, κουβαλούσε βαριά πράγματα. Ήταν σχεδόν μόνιμα δραστηριοποιημένη με κάτι. Ποτέ το «διαλυμένο» σώμα της δεν την εμπόδισε να ζήσει, να χορέψει, να πιει άφθονη τεκίλα, να καπνίσει αμέτρητα τσιγάρα και να κάνει έρωτα με όποιον άντρα ή γυναίκα φλέρταρε επίμονα όλο το βράδυ.

Στα τελευταία  χρόνια της ζωής της, η υγεία της είχε χειροτερέψει αρκετά. Πέρα από τα συνήθη προβλήματα, ο οργανισμός της ήταν αδύναμος, οι λοιμώξεις ήταν συχνές ενώ χρειάστηκε να ακρωτηριαστεί στα δάχτυλα του ενός ποδιού της λόγω γάγγραινας που κάλλιστα θα μπορούσε να εξαπλωθεί περισσότερο. Η καθήλωση στο κρεβάτι ήταν πλέον αναπόφευκτη και η απελπισία της τεράστια. Ο Ντιέγκο ακίνητος – πλέον – φρουρός δίπλα της, προσπαθούσε να της δώσει κουράγιο και να της δείξει ότι ακόμα μπορούσε να καταφέρει πράγματα. Και όντως λίγο καιρό πριν το θάνατο της κατάφερε να παρευρεθεί μ’ έναν εφευρετικό τρόπο στην πρώτη της έκθεση στο Μεξικό (Οι γιατροί της απαγόρευαν να βγει από το σπίτι και της τόνιζαν να μείνει στο κρεβάτι. Έτσι η Φρίντα μπήκε μες τον χώρο της έκθεσης ξαπλωμένη στο κρεβάτι της που το κουβαλούσαν τέσσερις άντρες).

Η Φρίντα έφυγε ένα βράδυ, τρία χρόνια πριν κλείσει τη 5η δεκαετία της ζωής της. «Ελπίζω το ταξίδι να είναι καλό κι εύχομαι να μην ξανά γυρίσω ποτέ» έγραψε στο ημερολόγιο της, πριν την εθελούσια έξοδο της. Ο Ντιέγκο έζησε άλλα τρία χρόνια πενθώντας για το χαμό της και στη συνέχεια την ακολούθησε.

Από τότε πέρασαν δεκαετίες και οι αναφορές στη Φρίντα και το έργο της δεν ήταν πολλές, μέχρι που στα τέλη του 20ου αιώνα η διάσημη τραγουδίστρια Μαντόνα, άρχισε να προσφέρει εκατομμύρια δολάρια προκειμένου ν’ αποκτήσει πίνακες της Φρίντα Κάλο. Κι έτσι η Φρίντα, εντελώς ξαφνικά και ανέλπιστα, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά το θάνατο της «επανήλθε» δυναμικά στο προσκήνιο. Όλοι άρχισαν να μιλούν και πάλι, τόσο για τους πίνακες της, όσο και για την προσωπικότητα της. Μέσα από διάφορες μεταφορές της ζωής της στον κινηματογράφο και άπειρα βιβλία και άρθρα, η Φρίντα ερήμην της  συστήθηκε στις νεότερες γενιές που κυριολεκτικά την λάτρεψαν. Η δόξα που απέκτησε μετά θάνατον είναι τόσο μεγάλη που δε συγκρίνεται με αυτήν που είχε όσο ζούσε. Ίσως λοιπόν η ευχή της να μην πρέπει να πραγματοποιηθεί. Ίσως η Φρίντα να πρέπει να γυρίσει πίσω, ώστε να βιώσει την αναγνώριση που πάντα της άξιζε και που τόσο και η ίδια αποζητούσε. Περισσότερο όμως θα ‘πρεπε να γυρίσει γιατί άνθρωποι σαν τη Φρίντα Κάλο ήταν, είναι και θα είναι πολύ σπάνιοι και η ύπαρξη τους πάντα απαραίτητη στον κόσμο μας.

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

One thought on “Μέσα από τα δικά μου μάτια: Φρίντα Κάλο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s