Πίσω στο σπίτι μου – Home is where the heart is!

"Home is where the Heart is"
«Home is where the Heart is»

Χθες, στη μία μετά τα μεσάνυχτα (ώρα Ολλανδίας) έφτασα στο σπίτι μου στο Μάαστριχτ. Μετά από ένα πολύωρο ταξίδι αλλά ευτυχώς όχι πολύ κουραστικό, φτάσαμε με την Ελληνίδα συγκάτοικο μου κι έναν κοινό μας φίλο που θα φιλοξενήσουμε για μια βδομάδα, έξω από την πόρτα μας. Πληρώσαμε τον ταξιτζή που μας μετέφερε από το σιδηροδρομικό σταθμό της Λιέγης – ο οποίος ταξιζτής μας έκανε σαράντα κύκλους για να μας φέρει σπίτι και μας απαντούσε πάντα στα γαλλικά ενώ τον ρωτούσαμε πράγματα στ’ αγγλικά! – και σύραμε τις βαλίτσες μας προς το σπίτι. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα χαιρόμουν τόσο πολύ που μετά από δυο βδομάδες θα ξανάβλεπα το ολλανδικό μου δωμάτιο! Η συγκάτοικος μου που σχεδόν έκλαιγε που άφηνε την Ελλάδα, λες και δεν είχε ζήσει τους προηγούμενους τέσσερις μήνες κι αυτή στο Μάαστριχτ, με ρώτησε γεμάτη έκπληξη: «Μα σοβαρά χαίρεσαι που γύρισες;». «Φυσικά και χαίρομαι» της απάντησα, ενώ αμέσως μετά της διευκρίνισα «Εδώ είναι το σπίτι μου πια και όχι στην Ελλάδα. Πλέον το μόνο που μου λείπει από την Ελλάδα είναι οι άνθρωποι που μένουν ακόμα εκεί. Αν μπορούσα να φέρω όσους αγαπώ εδώ τότε ίσως για πολλά χρόνια να μην επέστρεφα στην Ελλάδα». Αργότερα, αφού είχα συμμαζέψει τα μπαγκάζια μου, είχα κάνει το μπάνιο μου και ετοιμαζόμουν να ξαπλώσω – κόντευε και 3 το πρωί – σκεφτόμουν πάλι τη συζήτηση μας και προσπαθούσα με τον πιο αντικειμενικό τρόπο, να καταλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που νιώθω.

Νιώθω πως έχω πια δεθεί με τον τόπο εδώ. Μου αρέσει η ηρεμία της Ολλανδίας, συνήθισα τον άτσαλο καιρό της, γνώρισα και συμπάθησα αρκετούς ανθρώπους εδώ, μα πάνω απ’ όλα λατρεύω τις ώρες μοναχικότητας – ακόμη και μοναξιάς – που περνάω εδώ ασχολούμενη με πράγματα που με γεμίζουν και με κάνουν χαρούμενη. Το μικρό δωμάτιο μου που σε κάποιον άλλον μπορεί να φάνταζε «φυλακή», εγώ το αγαπώ. Είναι απίστευτο ησυχαστήριο, έχει μόνο δικά μου αντικείμενα και όλα είναι βαλμένα και τοποθετημένα από το δικό μου χέρι. Έχω κάτσει δυο μέρες συνεχόμενες μέσα σ’ αυτό, κάνοντας ένα σωρό πράγματα και δε δυσανασχέτησα καθόλου – το αντίθετο μάλιστα.

Πέρα απ’ το σπίτι νοστάλγησα το δρόμο που μένω, το σούπερ-μάρκετ δυο τετράγωνα πιο κάτω, το ταλαιπωρημένο ποδήλατο μου που συνεχίζει να με πηγαινοφέρνει όσο αντέχει. Χαμογέλασα γι’ ακόμη μια φορά όταν ψώνισα πραγματικά φθηνά από ένα αγαπημένο μαγαζί. Εδώ οι εκπτώσεις δεν είναι αστικός μύθος, υφίστανται στ’ αλήθεια και είναι εντυπωσιακές! Το βλέπεις ξεκάθαρα, με τα ίδια σου τα μάτια σ’ ένα σωρό προϊόντα. Στις εκπτώσεις ακόμη και οι φτωχοί ψωνίζουν στην Ολλανδία!

Πάντα θ’ αγαπώ την Ελλάδα, τον καιρό της, τα όμορφα τοπία της, το υπέροχο φαγητό και τους ανθρώπους της – όχι όλους, για να είμαστε και ειλικρινείς! Αλλά απ’ την άλλη, είναι ωραίο όταν μαθαίνεις ν’ αγαπάς και κάτι άλλο, διαφορετικό μεν, αλλά με πολλά καλά στοιχεία δε. Γρήγορα συνειδητοποιείς ότι μπορείς να βγάλεις «ρίζες» σε πολλά διαφορετικά μέρη, αρκεί να προσαρμοστείς και να δεις τις διαφορετικές χαρές και προοπτικές που σε περιβάλλουν. Τότε, δε σου λείπει ένας συγκεκριμένος τόπος, ούτε θες μανιασμένα να γυρίσεις πίσω. Μένεις εκεί που βρίσκεσαι και νιώθεις πολύ όμορφα που η καρδιά σου πια χτυπά γλυκά και για κάτι άλλο, πέρα απ’ αυτά που μέχρι τώρα είχες συνηθίσει.

Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο οι φίλοι μου που με κοροϊδεύουν για τ’ ότι δένομαι κάθε φορά με κάτι διαφορετικό και δίνω συναισθηματική ενέργεια ακόμη και σ’ έναν τόπο, ακόμη και σ’ ένα αντικείμενο. «Όπου κι αν βρίσκεσαι είναι ακριβώς το ίδιο. Δε χρειάζεται να δένεσαι με κάτι, αρκεί να ζεις την κάθε εμπειρία μοναδικά. Το έντονο συναίσθημα δημιουργεί εξάρτηση και μετά σου λείπει ένας τόπος και υποφέρεις άμα τον χάσεις, είτε πρόκειται για τη Θεσσαλονίκη, είτε για το Μάαστριχτ» μου είπε τις προάλλες ένας φίλος, θέλοντας προφανώς να με προστατεύσει απ’ το να πληγωθώ πολύ, όταν θα χρειαστεί ν’ αφήσω για πάντα το Μάαστριχτ. Δε λέω, μπορεί να έχει δίκιο και όντως να φθείρω τον εαυτό μου παραπάνω απ’ ότι θα ‘πρεπε. Αλλά πάλι, αναρωτιέμαι αν μπορώ να λειτουργήσω αλλιώς. Νομίζω όχι, δεν το μπορώ. Αν δε νιώσω οικεία μ’ έναν τόπο, αν δεν το συνηθίσω, αν δε γίνω κομμάτι του, δε μπορώ να επιβιώσω εύκολα σ’ αυτόν. Έτσι είμαι εγώ. Πρέπει να βγάλω «ριζούλες» κάθε φορά που μετακινούμαι κάπου, έστω κι αν η μετακίνηση μου είναι προσωρινή. Προτιμώ να περάσω ένα μικρό χρονικό διάστημα σ’ έναν τόπο, νιώθοντας πως είμαι στη νέα μου «πατρίδα», κι ας «ξεριζωθώ» μετά με επώδυνο τρόπο. Ο πόνος θα σημάνει την αγάπη που ένιωσα για το μέρος που βρισκόμουν, για τις συνήθειες και τους ανθρώπους που είχα. Ίσως τελικά το τσίμπημα στην καρδιά που θα αισθανθώ αφήνοντας το Μάαστριχτ να σημαίνει ότι πέρασα καλά σ’ αυτόν τον τόπο. Έστω και λίγο ένιωσα πως εδώ είναι το σπίτι μου, αφού εδώ βρισκόταν και η καρδιά μου.

Πώς λέει το τραγουδάκι εκείνο; “Mama said home is where the heart is when I left that town. I made it all the way to West Virginia and that’s where my heart found. I am exactly where I am supposed to be..”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s