I’ll be Home for Christmas

Στα πάτρια εδάφη μετά από 4 μήνες. Τα συναισθήματα περίεργα αλλά όσο περνάνε οι ώρες μετασχηματίζονται και αποκτούν ένα άλλο χρώμα, πιο προσωπικό, πιο ζεστό. Το πρώτο που περίμενα ήταν ότι θα μου προέκυπτε τρελός ενθουσιασμός βλέποντας τα ίδια οικεία μέρη, το σπίτι μου, το δωμάτιο μου. Τελικά όμως κανένα έντονο συναίσθημα δε βγήκε στην επιφάνεια τις πρώτες ώρες και η ψυχραιμία μου παρέμενε παροιμιώδης χθες το βράδυ όσο περπατούσα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και έβλεπα γνώριμες γωνιές. Η μεγάλη συγκίνηση ήρθε σταδιακά με την πρώτη προσέγγιση των ανθρώπων που αγαπούσα. Ήταν λες και ένας νέος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μου, τόσο παλιός και γνώριμος, που σχεδόν δεν τον αναγνώρισα!

Η χθεσινή, διαρκής αίσθηση μου από τότε που προσγειώθηκα στο ελληνικό έδαφος ήταν αυτή της έκπληξης. Κάτι η κούραση του ταξιδιού, κάτι η συνεχής αλλαγή εικόνων και χωρών μέσα σε 10 ώρες (από Ολλανδία στο Βέλγιο κι έπειτα Ελλάδα) με είχαν «μουδιάσει». Δεν αισθανόμουν ακριβώς, περισσότερο έπραττα μηχανικά. Εντυπωσιαζόμουν κάθε φορά που κάποιος μ’ αγκάλιαζε με λαχτάρα: η μάνα μου, ο πατέρας μου, οι φίλοι που είδα το βράδυ. Το μυαλό μου αλλά και το σώμα μου ακόμα «βρίσκονταν» μέσα στα ολλανδικά σύνορα και σοκαρίστηκα με την ίδια μου τη σκέψη όταν χθες σχεδόν απογοητευμένη σχολίαζα το πόσο άσχημα και ανομοιογενή είναι τα ελληνικά πεζοδρόμια σε σχέση με τα υπέροχα λεία ολλανδικά. «Φανή είσαι Ελληνίδα και σ’ αυτό τον τόπο βρισκόσουν για 24 χρόνια» σχολίασε ένας από τους κολλητούς μου σήμερα στο τηλέφωνο, «δεν είναι δυνατόν να κάνεις τώρα τέτοιες απλές διαπιστώσεις!» πρόσθεσε. Κι όμως τελικά αυτό μπορεί να είναι που μου φαίνεται απίστευτο: το πώς τέσσερις μήνες μακριά από την Ελλάδα με κάνανε να τα βλέπω όλα σαν τουρίστρια! Μα είναι δυνατόν να καταλήξεις τουρίστας στην πόλη που γεννήθηκες;

Όλα εντέλει είναι κάτι επειδή εμείς τ’ αγαπάμε. Σίγουρα η ζωή που ζούμε δεν έχει νόημα, αλλά το νόημα που δίνουμε εμείς στα μέρη, τα πρόσωπα και τα πράγματα φτάνει για να επιβιώνουμε με τη ψευδαίσθηση της πληρότητας και της στιγμιαίας ευτυχίας. Έτσι και χθες λοιπόν, ενώ αναγνώριζα τα πάντα, ήμουν «παγωμένη» γιατί εδώ και καιρό πια ζω αλλού και σιγά-σιγά έμαθα ν’ αγαπάω εκείνο τον τόπο. Είναι τόσο κακό που για λίγα λεπτά δεν αναγνώριζα το περιβάλλον γύρω μου και τους ανθρώπους που μ’ αγκάλιαζαν συγκινημένοι; Όχι θα τολμήσω να πω, καθώς πιστεύω πως απλά είμαι σε κατάσταση σοκ και σιγά-σιγά επανέρχομαι. Άρα δεν είναι καλή ιδέα να νιώσω ενοχές για τη «διστακτική» συναισθηματικότητα μου.

Κι άλλες σκέψεις ήρθαν στην πορεία, κι άλλα αναπάντητα ερωτήματα. Πάντα έτσι θα είναι; Θα συνηθίζω έναν τόπο και μετά θα φεύγω και θα προσπαθώ με πολύ ψυχικό κόπο να προσαρμοστώ στον καινούριο; Είναι λες και το σοκ που είχα πάθει πηγαίνοντας πρώτη φορά στην Ολλανδία, το ξαναπερνάω εδώ τώρα, με τη μόνη διαφορά ότι ευτυχώς τώρα έχω κοντά μου οικεία πρόσωπα που ξέρω και που στην Ελλάδα αγαπούσα. Αλλά και πάλι ο πρώτος δισταγμός δε λέει να φύγει και λογικά θα κάνει μέρες ν’ αποχωρήσει. Με παίρνουν τηλέφωνο και το σηκώνω σκεφτική. Τι να τους πω που έχουν τέσσερις μήνες να με ακούσουν στο τηλέφωνο; Ίσως τρελές και ανόητες οι σκέψεις μου, αλλά υπαρκτές και έντονες αυτή τη στιγμή.

Και το πιο «άδικο»; Όταν στις 9 Γενάρη θα ξυπνήσω και πάλι στο κρεβάτι μου στο Μάαστριχτ θα περάσω νέο «πανικό» γιατί θα προσπαθώ να βγάλω την Ελλάδα και ό,τι αγαπώ εδώ και μου λείπει από το μυαλό μου. Ίσως τελικά αυτή να είναι και η «καταδίκη» του μετανάστη: είναι πάντα με το ένα πόδι εδώ και με το άλλο εκεί. Κάποιες φορές το βάρος μετατοπίζεται στα δεξιά και κάποιες στ’ αριστερά. Ειλικρινά αναρωτιέμαι αν υπάρχει μέση κατάσταση και μετά από πόσα χρόνια πήγαινε-έλα επιτυγχάνεται κι εσύ νιώθεις πια «κανονικός» άνθρωπος και όχι ένα πρόσθετο κομμάτι ύφασμα που πρέπει πάση θυσία να ενσωματωθεί στο υπάρχον ρούχο.

Η μόνη μου παρηγοριά, η οποία προήλθε από την αρχική μου έκπληξη κι έπειτα συνειδητοποίηση της κατάστασης, ήταν η υπερβολικά θετική αντίδραση πολλών καλών φίλων και συγγενών, οι οποίοι στο πρώτο κιόλας εικοσιτετράωρο επικοινώνησαν και ζήτησαν να τα πούμε το συντομότερο δυνατό. Κι εκεί ήταν που σκέφτηκα ότι μουδιασμένη, ξεμουδιασμένη συναισθηματικά, θα βγω έξω να δω κόσμο… οι άνθρωποι αυτοί μ’ αγαπάνε και με περίμεναν! Οπότε, δεν ξέρω για την Ολλανδία και τα επόμενα σοκ πάσης φύσεως που με περιμένουν εκεί, αλλά εδώ τουλάχιστον είναι πολλοί αυτοί κι αυτές που πρόθυμα θα με βοηθήσουν να προσαρμοστώ και πάλι σ’ ελληνικούς ρυθμούς.

Η φιλία και η αγάπη είναι όντως επένδυση ζωής και εξακολουθούν να μετράνε όσα χρόνια κι αν περάσουν. Οι ρίζες δεν είναι τόσο το σπίτι που μεγάλωσες και η πόλη που περπάτησες, όσο οι άνθρωποι που τα συναισθήματα τους δονούν για ‘σένα και ζητούν να συναντήσουν τα δικά σου. Όσο πιο σύντομα το καταλάβει ο καθένας μας, τόσο πιο γρήγορα και όλο και πιο συχνά ευτυχής θα νιώθει. Εγώ που πλέον περνώ το δεύτερο εικοσιτετράωρο μου στην Ελλάδα ήδη το κατανοώ και περιμένω υπομονετικά το «μούδιασμα» να υποχωρήσει και η παλιά, θερμή Φανή να ‘ρθει και να μπει πάλι μες τα ρούχα μου.

Είμαι τόσο χαρούμενη που θα κάνω γιορτές στην πόλη μου, όσο δεν ήμουν ποτέ τα προηγούμενα 24 χρόνια! Παρά τις οποιεσδήποτε δυσκολίες, τις αποστάσεις, τα σοκ και τις καθημερινές απογοητεύσεις, εγώ κοιτάζω τους ανθρώπους γύρω μου και αναπνέω πιο ήρεμα. Όλα με τους ανθρώπους γίνονται και ευτυχώς που έχουμε κοντά μας κάποια δικά μας πρόσωπα να δίνουν «νόημα» στην ύπαρξη μας και στον τρόπο που ατενίζουμε τη ζωή. Για τα φετινά Χριστούγεννα λοιπόν εύχομαι σε όλους να είναι με κάποια άτομα που αγαπάνε και περνάνε πραγματικά καλά μαζί τους. Ίσως και τίποτε άλλο να μην έχει σημασία τελικά όσο αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s