Οι φίλοι μου μετακομίζουν

"farewell"
«farewell»

 

Ειλικρινά, μα ειλικρινά όμως, ποτέ δεν το περίμενα ότι θα συνέβαινε αυτό. Και να μου το ‘λεγε δηλαδή κάποιος, θα το θεωρούσα σενάριο επιστημονικής φαντασίας και θα του ‘λεγα ότι είναι τρελός. Εντέλει όμως να που έζησα να το δω κι αυτό: πέντε καρδιακές φίλες από το σχολείο, σε πέντε ξεχωριστά μήκη και πλάτη της Ευρώπης!

Τη μία την ξέραμε. Ήταν πάντα «ταξιδιάρα ψυχή»  και όχι απλά ταξιδιάρα. Έφευγε και πήγαινε να μείνει σε άλλη χώρα για μεγάλο διάστημα, με την πρώτη ευκαιρία. Η αρχή έγινε μέσω του προγράμματος Erasmus στη Σαραγόσα, στη συνέχεια πολλές επισκέψεις  στην Ιταλία και στην Σαρδηνία για έναν μεγάλο έρωτα, λίγο μετά για μεταπτυχιακό σε μια μικρή πόλη κοντά στο Παρίσι και σήμερα στη Μαδρίτη για να τελειώσει τη διπλωματική της εργασία. Ενδιάμεσα αμέτρητα ταξίδια σε πολλές άλλες χώρες. Το ‘χαμε συνηθίσει πια. Για πολλά χρόνια θα ζούσε περισσότερο εκτός, παρά εντός Ελλάδος. Κάθε φορά την αποχαιρετούσαμε και της ευχόμασταν καλή τύχη και μακάρι να στέριωνε και στο εξωτερικό, μακριά μας, αρκεί να ήταν ευτυχισμένη.

Η δεύτερη που σπούδασε στο Παιδαγωγικό της Φλώρινας, ήδη έλειπε στα φοιτητικά της χρόνια μακριά –ευτυχώς όχι υπερβολικά μακριά – αλλά επικοινωνούσαμε και βλεπόμασταν όσο πιο συχνά γινόταν. Γύρισε Θεσσαλονίκη και λίγους μήνες μετά ξανάφυγε Αθήνα, να δουλέψει πρώτη χρονιά ως αναπληρώτρια δασκάλα. Πάει κι αυτή λοιπόν: «τουρίστρια» στην Ελλάδα, κάθε χρόνο για εννιά μήνες σε διαφορετικό μέρος.

Η τελευταία που θα ήθελε ν’ αφήσει τη Θεσσαλονίκη, πόσο μάλλον την Ελλάδα, ήμουν αδιαμφισβήτητα εγώ! Δε χρειάζεται λοιπόν να τονίσω πως το μέγιστο βήμα γι’ αλλαγή που έχω κάνει στη μέχρι τώρα ζωή μου, είναι που άφησα την Ελλάδα και πιθανότατα για πάρα πολλά χρόνια να μην ξαναγυρίσω σαν μόνιμος κάτοικος πίσω. Απόφαση ζωής και πριν λίγα χρόνια θα φάνταζε απόφαση αυτοκτονίας στα μάτια μου – σήμερα δυστυχώς οι σχεδόν 3.500 αυτοκτονίες στην Ελλάδα λόγω της οικονομικής κρίσης κάνουν την απόφαση μου να φαντάζει περισσότερο αναγκαία από ποτέ και μάλλον λογική. Στην Ολλανδία λοιπόν για τώρα και αύριο ποιος να ξέρει;

Η τέταρτη που άφησε τη Θεσσαλονίκη αλλά και την Ελλάδα πίσω της, εδώ και 10 μέρες περίπου είναι πλέον μόνιμη κάτοικος Βιέννης. Πρακτική εργασία επί πληρωμή – ευτυχώς! – σε μεγάλη εταιρεία, στον τομέα της Πληροφορικής και μια νέα ζωή αναπνέοντας πια τον αυστριακό αέρα. Νέα όνειρα, ανάγκη για θετικές σκέψεις, πολύ άγχος και διαφορετικές προσδοκίες. Από την άλλη γραμμή του υπολογιστή να της μιλάω και να της δίνω όσες περισσότερες οδηγίες και πληροφορίες μπορώ και κατέχω για την καινούρια της ζωή, τις νέες συνήθειες και τα συναισθήματα που θα έχει τώρα που μετακομίζει μακριά απ’ όλους κι απ’ όλα σε μιαν άλλη χώρα. Μπορεί να ζήσει παρόμοιες καταστάσεις μ’ εμένα, μπορεί και πολύ διαφορετικές. Το μόνο που της έλεγα και θα συνεχίσω να της λέω συχνά είναι πως ότι νιώσει, είναι απολύτως φυσιολογικό και οφείλεται στη νέα κατάσταση που ζει. Εδώ στο σπίτι που μεγαλώνουμε για χρόνια και πολλές φορές δεν μπορούμε να ζήσουμε ήρεμα, πόσο μάλλον σ’ έναν ξένο τόπο, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.

Απ’ την άλλη πάλι, δεν ξέρω. Μπορεί αυτό που στην αρχή εγώ πήρα «βαριά», άλλοι να το πήραν μια χαρά και να μην ένιωσαν στιγμή στενοχώριας, άγχους ή μοναξιάς – αν και αυτό συγνώμη, αλλά επιτρέψτε μου να μην το δεχτώ και να μην το πιστέψω ποτέ! Αλλά απ’ την άλλη σίγουρα ισχύει τ’ ότι άλλος άνθρωπος ίσον άλλος χαρακτήρας άρα ίσον διαφορετική αντιμετώπιση μιας κατάστασης και μοιραίας της ζωής.

Η τελευταία απ’ τις πέντε μας βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη Θεσσαλονίκη αλλά λογικά κι αυτή όχι για πολύ. Κάτι για Βερολίνο και δουλειά εκεί μας πέταξε στο παρελθόν και πλέον το θεωρώ πολύ πιθανό σενάριο στη ζωή της – γιατί άραγε;!

Έτσι σήμερα, αυτή τη στιγμή που γράφω, είμαστε και οι πέντε σε διαφορετικό μέρος. Άλλες πιο μακριά, άλλες πιο κοντά – όταν φτάνεις με τη φίλη σου να λες ότι Βιέννη-Μάαστριχτ είναι κοντά, τότε συνειδητοποιείς ότι η αντίληψη σου για το «μακριά» και το «κοντά» έχει αλλάξει δραματικά. Αλλά ίσως έτσι είναι και καλύτερα: να μην αφήσεις όσο μπορείς, τη μετανάστευση να σε αποξενώσει από τους ανθρώπους που αγαπάς. Η αντίληψη ότι είμαστε μια πτήση μακριά πολλές φορές είναι η πιο παρήγορη και ανακουφιστική σκέψη που μπορούμε να κάνουμε.

Αν πούμε ότι δε ζούμε ιστορικές στιγμές, πιστεύω θα πούμε ψέματα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται   και μετά τη δεκαετία του ’60 που έφυγαν εκατομμύρια Έλληνες, μετανάστες στο εξωτερικό, πλέον πάλι τα ίδια. Η δικιά μου η γενιά, των ανθρώπων που είναι 20 + χρονών θέλουν να φύγουν όλοι πια. Αλλά μάλλον όχι, λάθος το είπα. Δε θέλουν, είναι απλά αναγκασμένοι. Και μετά απ’ αυτούς θέλουν να φύγουν και φίλοι και συγγενείς που είναι 30 + και 40 + χρονών. Μόνο οι μεσήλικες και οι ηλικιωμένοι δε θέλουν να φύγουν, γιατί νιώθουν ότι δε το μπορούν πια και κατά τα ψέματα, δεν πέφτουν κι έξω σ’ αυτό. Άρα τι γίνεται; Πού πάει αυτό το καράβι που λέγεται Ελλάδα; Πού πάνε οι Έλληνες;

Οι φίλοι μου μετακομίζουν. Πρώτα εμείς, οι πέντε φίλες. Άλλοι γνωστοί και παλιοί συμμαθητές φύγανε ήδη ή ετοιμάζονται να φύγουν. Σουηδία, Ολλανδία, Αγγλία. Όπου μπορέσουν και πάνε. Ένας άλλος φίλος παρακαλάει να τον πάρουν εργάτη στην Αυστραλία, να φύγει για πάντα από την Ελλάδα. «Είμαι ήδη 32» μου λέει, «πότε θα κάνω οικογένεια;». Τι απάντηση να δώσεις σε μια τέτοια ερώτηση, άραγε;

Οι φίλοι μου μετακομίζουν. Ήδη μου λείπουν πολύ και τώρα που φεύγουν μου λείπουν περισσότερο. Όσοι έχουν μείνει ακόμα Ελλάδα μου στέλνουν μηνύματα να μου πουν ότι με περιμένουν να με δουν τα Χριστούγεννα κι εγώ να υπόσχομαι σε όλους – σε όλους όμως – ότι θα βρω χρόνο να τους δω. Και ταυτόχρονα ν’ αναρωτιέμαι μες σε δυο βδομάδες, πόσο κόσμο θα προλάβω να δω; Δεν πειράζει όμως, θα προσπαθήσω. Το υποσχέθηκα και θα βάλω τα δυνατά μου.

Οι φίλοι μου μετακομίζουν. Στο καλό να πάνε και να προσέχουν. Και αν η ζωή δεν είναι πολύ δύσκολη θα βρισκόμαστε όσο πιο συχνά γίνεται και ίσως κάποτε να ζούμε κι αρκετά κοντά. Όχι μια πτήση μακριά, αλλά έστω μια διαδρομή τρένου ή λεωφορείου μακριά.

«Πότε θα είμαστε όλες μαζί ξανά πίσω στην Ελλάδα;» με ρωτούσε τις προάλλες η «Βιεννέζα» φίλη μου, επειδή της είπα πως την Ελλάδα τα επόμενα χρόνια θα τη βλέπω με το κιάλι. Αναστέναξα και το μόνο που μπόρεσα να σκεφτώ ήταν: «Για την Ελλάδα δεν ξέρω, αλλά μπορούμε να συνεννοηθούμε να κάνουμε μια ελληνική κοινότητα έξω. Διαλέξτε μια ευρωπαϊκή πόλη που να έχει δουλειές, να μαζευτούμε εκεί. Αρχικά οι πέντε φίλες και μετά όσο περισσότεροι, τόσο καλύτερα».

Γέλασε και κατευθείαν άλλαξε θέμα συζήτησης. Ήξερε όπως και ήξερα ότι αυτό είναι σχεδόν απίθανο να συμβεί, οπότε ορθώς αποφάσισε να μη συνεχίσει τη «δυσάρεστη» κουβέντα. Ξαναβρήκαμε το κέφι μας όταν της υποσχέθηκα πως μετά την αλλαγή του έτους και την επιστροφή μου στο Μάαστριχτ, θα κλείσω εισιτήρια ώστε να πάω και να της κατσικωθώ  για μια βδομάδα –  τουλάχιστον! – στη Βιέννη. Όχι τίποτε άλλο, αυτό το παλάτι της Σίσι θα φτάσουμε 30 και δε θα το ‘χουμε δει ακόμα; Απαράδεκτο ως κάτοικοι των βόρειων χωρών πια!

2 thoughts on “Οι φίλοι μου μετακομίζουν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s