Το μεγάλο άγχος των εξετάσεων ( & tips «επιβίωσης» πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εξέταση)

You can find this article in English here

Έπρεπε κάποια στιγμή να το χωνέψω. Τόσα χρόνια φούρναρης, που έλεγε και η παλιά  διαφήμιση και ακόμη να πάρω χαμπάρι ότι πάντα αυτό θα γίνεται. Π-ά-ν-τ-α θα αγχώνομαι με κάθε είδους εξετάσεις! Έφτασα είκοσι τέσσερα χρονών και πλέον είμαι αναγκασμένη να το αποδεχτώ και να ζήσω με αυτό.

Μέχρι τώρα έχω δώσει ουκ ολίγες φορές εξετάσεις στη ζωή μου και πολλών ειδών εξετάσεις: ενδοσχολικές, Πανελλήνιες, εξετάσεις προπτυχιακές, εξετάσεις ξένης γλώσσας, εξετάσεις για εισαγωγή σε μεταπτυχιακό και τώρα πλέον εξετάσεις για να περάσω τα μαθήματα του μεταπτυχιακού μου. Επίτηδες δεν θ’ αναφέρω κάθε διαγώνισμα και τεστ που έχω γράψει όλα αυτά τα χρόνια στα θρανία που καθόμουν γιατί με πιάνει σκοτοδίνη να τα ξαναθυμάμαι!

Είμαι καθισμένη λοιπόν πριν τρεις μέρες σ’ ένα τραπεζάκι – και θρανίο το έλεγες – σε μια μεγάλη αχανή υπόγεια αίθουσα – ένας Έλληνας συμφοιτητής τη χαρακτήρισε «σφαγείο» και μεταξύ μας δεν είχε κι εντελώς άδικο – και μιλάω με μια Ελληνίδα συμφοιτήτρια μου που συμπτωματικά έκατσε στο τραπεζάκι ακριβώς πίσω μου και μαζί περιμέναμε ν’ αρχίσει η πρώτη μας εξέταση σε ολλανδικό πλέον πανεπιστήμιο. Ήμαστε αρκετά στρεσαρισμένες και οι δύο αλλά προσπαθούσαμε να μην το χειροτερέψουμε εκδηλώνοντας το τελείως. Κάποια στιγμή την ακούω να ξεφυσάει και στρέφοντας το – μέχρι τότε – αφηρημένο μου βλέμμα πάνω της, βλέπω το πρόσωπό της να κατσουφιάζει ενώ ταυτόχρονα μου κάνει την ερώτηση: «Δε σταματάει ποτέ αυτό;». «Ποιο;» τη ρωτάω. «Αυτό το άγχος πριν τις εξετάσεις» μου λέει, «που νομίζεις ότι το στομάχι σου είναι δεμένο κόμπος, νιώθεις ότι δεν ξέρεις τίποτα και ότι γι’ άλλη μια φορά το μέλλον είναι αβέβαιο κι εσύ είσαι αναγκασμένος να το αντέξεις όλο αυτό και να πετύχεις και τον τελικό σου στόχο».

Καταλάβαινα πολύ καλά τι μου έλεγε. «Δεν πιστεύω ότι σταματάει ποτέ» της απάντησα με σχετικά απόλυτο ύφος. «Όσο και να μεγαλώσουμε, όσα κι αν μάθουμε, πάντα η εξέταση είναι μια διαδικασία οδυνηρή γιατί παλεύεις με όλο σου το είναι, ν’ αποδείξεις κάτι». Ότι αξίζεις ίσως, ότι καλά κάνεις κι είσαι εδώ επειδή είσαι και πρέπει και να φανείς κιόλας έξυπνος. Δεν ξέρω, κάτι όμως πρέπει να δείξεις στις εξετάσεις και γι’ αυτό το κάτι βαθμολογείσαι. Άρα όχι, γνωρίζοντας ότι «εξετάζεσαι» δεν ηρεμείς, ούτε θα ηρεμήσεις και ποτέ σε καμία εξέταση. Και τελικά ίσως είναι κι ανώφελο να ζητάς από τον ήδη στρεσαρισμένο εαυτό σου να αποσυμπιεστεί πάραυτα και να χαλαρώσει, γιατί στο κάτω-κάτω αν δεν αγχωθείς λίγο πριν την εξέταση, πότε θ’ αγχωθείς; Πότε το δικαιούσαι τόσο μα τόσο εύλογα;

Έτσι μετά από αυτή τη συζήτηση εκείνο το απόγευμα και ύστερα από το τεράστιο άγχος που βίωσα μέχρι τη λήξη των εξετάσεων μου προχθές, κατάλαβα μερικά πράγματα και τα μοιράζομαι σαν μικρά μυστικά για τους αγχωμένους ομοιοπαθείς που σίγουρα ένα παρόμοιο «δράμα» βιώνουν. Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι:

  1. το άγχος δε θα φύγει ποτέ, οπότε η μόνη πιθανή λύση είναι να μάθεις να το κοντρολάρεις και να μην το αφήνεις να σε «παγώνει». Είναι σαν το φόβο, ο οποίος λειτουργεί πολλές φορές προστατευτικά, αλλά όταν μετατρέπεται σε τρόμος είναι ισοπεδωτικός γιατί δε σου επιτρέπει να κάνεις τίποτα. Οπότε ακόμη και το άγχος θέλει ισορροπία. Ν’ αγχώνεσαι επειδή σε νοιάζει πως θα τα πας, αλλά να μην το αφήνεις να σε νικάει (τώρα πες, αυτό μια κουβέντα είναι! Αλλά παρ’ όλα αυτά η προσπάθεια καλό είναι να γίνει).
  2. Ό,τι διάβασε κανείς το διάβασε μέχρι πριν μια ώρα από την εξέταση (και πολύ λέω). Το μεγαλύτερο έγκλημα είναι να πηγαίνεις στο χώρο εξέτασης και να λες πράγματα από μέσα σου ή να ρωτάς να μάθεις από τους άλλους τελευταία στιγμή τι είναι αυτό και πώς γίνεται εκείνο. ΣΤΟΠ! Ό,τι ξέρεις, ξέρεις! Πήγαινε και γράψε όσο καλύτερα μπορείς, χωρίς «επιχειρήσεις – απόπειρες μάθησης» της τελευταίας στιγμής. Αν φυσικά δε θέλεις να ξεχάσεις στο τέλος κι αυτά που έμαθες.
  3. Καλό είναι να φτάνει κάποιος στο χώρο εξέτασης τουλάχιστον ένα εικοσάλεπτο πριν. Μέχρι να τακτοποιηθείς και να δοθούν και οι πρώτες οδηγίες θα περάσει η ώρα. Αλλά προς Θεού, όχι κουβέντες και αγχωμένες δηλώσεις με τους άλλους εξεταζόμενους. Εν ανάγκη δε μιλάμε σε κανέναν και κάνουμε ασκήσεις χαλάρωσης μέχρι να μας μοιράσουν τις κόλλες.
  4. Ποτέ μην πιστέψεις επ’ ακριβώς τις πληροφορίες που θα λάβεις νωρίτερα για το μάθημα, τον καθηγητή και την εξέταση. Πλην ελαχιστότατων εξαιρέσεων όσα ακούς ή είναι ράδιο αρβύλα ή δεν ισχύουν πια και καταργήθηκαν ή ισχύουν με ορισμένες τροποποιήσεις. Προσπάθησε να μάθεις όσα σ’ ενδιαφέρουν με ακρίβεια από τον ίδιο τον καθηγητή αν χρειαστεί και μην επαναπαυτείς ποτέ με καμιά πληροφορία. Μέχρι τελευταία στιγμή παίζονται τα πάντα!
  5. Κατά τη διάρκεια της εξέτασης: (α) ποτέ μην πεις «δεν ξέρω τίποτα» γιατί αν διάβασες και οι δυσκολότερες ερωτήσεις να σου πέσανε θα τις κουτσο-απαντήσεις, (β) ποτέ μην αφήσεις κενές ερωτήσεις – εκτός αν έχεις μαύρα μεσάνυχτα για κάποιο θέμα – καθώς μια πιθανότητα να υπάρχει αυτό που θα γράψεις να είναι σωστό, είναι κρίμα να τη χάσεις!, (γ) μην καθήσεις ώρες πάνω από μια ερώτηση να τη σκέφτεσαι γιατί υπάρχουν άλλες πολύ πιο εύκολες που σε περιμένουν και απαντώντας τες λογικά θα περάσεις το μάθημα.
  6. Μέχρι να βγουν οι βαθμοί καλό είναι να μην αυτοκτονεί κανείς! Εάν περάσεις μπράβο σου κι αν κοπείς έχεις κι άλλη ευκαιρία (τουλάχιστον έτσι λέω στον εαυτό μου που περιμένει αποτελέσματα σε δυο βδομάδες!).

Δεν υπάρχει μαγική συνταγή ώστε να γράψεις καλά, ούτε μπορεί να ισχύουν και να είναι βοηθητικές όλες οι συμβουλές για τον καθένα. Κάθε φοιτητής είναι διαφορετικός, κάθε μάθημα και καθηγητής το ίδιο. Δεν υπάρχει καλύτερο και χειρότερο εκπαιδευτικό σύστημα – κι έπρεπε να φύγω από την Ελλάδα και να ‘ρθω εδώ για να καταλάβω ότι ο όρος «χάος» είναι μεν ελληνική λέξη, αλλά δεν ταιριάζει μόνο σε ο,τιδήποτε ελληνικό -, δεν υπάρχει ένας τρόπος σωστού διαβάσματος. Μόνο με επαναπροσαρμογή και ανοιχτό μυαλό θα περάσεις τα μαθήματα ακόμη κι αν φτάσεις στο σημείο να νιώθεις ότι αυτός ο Γολγοθάς δεν είναι δυνατόν ν’ ανεβεί με τίποτα (για τον εαυτό μου μιλάω πάλι!).

Έχω σταυρώσει τα δάχτυλα μου και περιμένω τ’ αποτελέσματα ευχόμενη ό,τι κι αν προκύψει στο τέλος να μπορώ να το αντέξω και να το αντιμετωπίσω ενεργητικά. Καλή επιτυχία και καθαρό μυαλό εύχομαι στους μελλοντικούς εξεταζόμενους παντός τύπου.

(Και τώρα που το σκέφτομαι θέλω να δώσω κάποια στιγμή και να πάρω και αυτό το ρημάδι το δίπλωμα οδήγησης, αλλά μπαααα, μόνο αυτό μου ‘λειπε να σκέφτομαι τώρα! Next year, maybe…)

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Το μεγάλο άγχος των εξετάσεων ( & tips «επιβίωσης» πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εξέταση)

  1. Παράθεμα: Big stress of exams (& tips to “survive” before, during and after an exam) | Της Φανής της φάνηκε ωραίο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s