Όπως μου έμεινε στο μυαλό η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ

Πρέπει να ήταν το έτος 2006. Ανήμερα της γιορτής της γυναίκας, άρα λογικά 8 Μαρτίου. Είχα δει μια αφίσα κοντά στα πανεπιστήμια μέρες πριν, που έλεγε ότι η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ θα μιλήσει με αφορμή τη γιορτή της γυναίκας, το απόγευμα της 8ης Μαρτίου στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μακεδονία Παλλάς, αν θυμάμαι καλά.

Την είχα μόνο ακουστά. Δεν ήξερα πολλά γι’ αυτήν και ίσως λογικό για τότε γιατί δεν είχα κλείσει θυμάμαι ούτε τα δεκαοκτώ. Ήμουν στην τελευταία τάξη του λυκείου και μες το άγχος και το τρέξιμο για τις επερχόμενες Πανελλήνιες εξετάσεις αποφάσισα ότι θα πήγαινα ν’ ακούσω αυτή τη γυναίκα την οποία όλοι θεωρούσαν ένα πολύ μεγάλο ελληνικό μυαλό που εδώ και πολλά χρόνια κατοικούσε στο εξωτερικό.

Η αίθουσα ήταν πολύ μεγάλη και ασφυκτικά γεμάτη. Θεώρησα τον εαυτό μου τυχερό που είχα βρει μια γωνία να σταθώ και να παρακολουθήσω την ομιλία – για κάθισμα δεν το φανταζόμουν καν! Ευτυχώς που η εκδήλωση ξεκίνησε άμεσα και μετά από τις βραβεύσεις κάποιων γυναικών για συγκεκριμένες ενέργειες τους και πρωτοβουλίες που πήραν ως προς το κοινό καλό – πλέον δε θυμάμαι πολύ καλά – κάλεσαν την Γλύκατζη-Αρβελέρ να πάρει τον λόγο.

Η εικόνα μου ‘ρχεται ακόμη και τώρα στο μυαλό. Ήταν μια πάρα πολύ κοντή γυναίκα που σηκώθηκε να φτάσει το μικρόφωνο και φορούσε ένα γκρι ταγέρ. Το περπάτημα της κάπως βαρύ καθώς τότε πρέπει να ήταν πάνω-κάτω 80 χρονών και το μαλλί της τρομερά κοντό. Ανέβηκε πάνω και χαμογελώντας πλατιά ξεκίνησε, με τα πιο απλά λόγια που λογικά μπορούσε να βρει, να μας μιλάει γι’ αυτά που θεωρούσε σημαντικά για τη γυναίκα, την ιστορική και την κοινωνική της θέση από αρχαιοτάτων χρόνων έως σήμερα. Απίστευτο ίσως αλλά ακόμη θυμάμαι πράγματα από εκείνη την ομιλία. Αυτό μόνο για δύο λόγους μπορεί να έχει συμβεί και μπορεί να ισχύουν και οι δύο: Πρώτον, γιατί ήταν τόσο υπέροχη η ροή της ομιλίας της – μιλούσε αργά και πολύ καθαρά – και δεύτερον γιατί όσα είπε τα τεκμηρίωσε με τον πιο απλό και πειστικό τρόπο, ενώ έβαζα στοίχημα πως κι ένας άνθρωπος του δημοτικού εκεί μέσα την καταλάβαινε πολύ καλά κι ένιωθε όσα έλεγε.

Συνήθως, όταν μιλάνε ακαδημαϊκοί ή άλλοι «πνευματικοί» άνθρωποι, ο κόσμος έχει διάθεση αρχικά ν’ ακούσει και μετά από μια ορισμένη ώρα αρχίζει και δείχνει ανήσυχος, χασμουριέται, θέλει να ρωτήσει για πράγματα που δεν κατάλαβε, αναρωτιέται πότε θα τελειώσει η ομιλία για να βγει έξω για τσιγάρο ή ακόμη χειρότερα σηκώνεται και φεύγει μετανιωμένος που ήρθε. Εκείνο το απόγευμα όμως τίποτα τέτοιο δε συνέβη, είμαι σίγουρη. Υπήρχε μια απόλυτη ησυχία στην αίθουσα. Αναπνοή λες και δεν ακουγόταν. Όλοι κοιτούσαν αυτή τη μικροσκοπική γυναίκα και πάνω απ’ όλα την άκουγαν. Μας έκανε πολλές φορές να γελάσουμε και άλλες τόσες να σιωπήσουμε και να σκεφτούμε αυτό που μας έλεγε. Ήταν αναμενόμενο ότι το τέλος αυτής της ομιλίας συνοδεύτηκε από ένα δυνατό, αρκετά παρατεταμένο χειροκρότημα.

Μετά από ‘κείνη την ομιλία και έχοντας μια πρώτη, άψογη εντύπωση για τη γυναίκα-«φαινόμενο» Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, έψαξα και βρήκα κι άλλα πράγματα γι’ αυτήν και κατά καιρούς είχα τη χαρά να την ξανακούσω να μιλάει στην τηλεόραση ή να διαβάσω συνεντεύξεις της σε διάφορα έντυπα. Κάθε φορά το ίδιο συναίσθημα. Κάθε φορά, όπως τότε στα δεκαοκτώ μου ενθουσιάζομαι εκ νέου με τον καθαρό και καθηλωτικό λόγο της.

Γιατί γράφω αυτό το κείμενο σήμερα; Για να καταθέσω την εμπειρία μου αλλά και για να μοιραστώ την τελευταία συνέντευξη της που διάβασα εδώ με πολύ χαρά. Μπορεί να φαίνεται αστείο, αλλά διαβάζοντας πράγματα για μια Ελληνίδα μετανάστρια που διέπρεψε στη Γαλλία, παίρνω κουράγιο και λέω πως δε θα το βάλω κάτω όσο κι αν ώρες-ώρες ζορίζομαι με πολλά και διάφορα. Γλύκατζη-Αρβελέρ δε θα γίνω αλλά κάτι θα καταφέρω κι εγώ, για την ώρα εδώ στο Μάαστριχτ όπου κατοικώ και μετά ποιος να ξέρει;

Το μόνο που εύχομαι πια για την κυρία Αρβελέρ είναι στα 86 της χρόνια να διατηρήσει το διαυγές μυαλό της και να την έχει ο Θεός (αν υπάρχει κι αυτός και ακούει) καλά.

One thought on “Όπως μου έμεινε στο μυαλό η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ

  1. Σήμερα διάβασα κι εγώ την συνέντευξη και «θυμήθηκα» λόγους για τους οποίους αυτή η γυναίκα από την πρώτη φορά που την άκουσα και την είδα (μόνο στην τηλεόραση), μου φάνηκε σπουδαία. Η απλότητα του λόγου της αλλά και η σφαιρική και πλατιά αντίληψή της για την ζωή και τους ανθρώπους ίσως κάνει το μυαλό της τόσο λαμπρό (ή μήπως το αντίστροφο;) και τον λόγο της τόσο κατανοητό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s