Άρρωστη στο Μάαστριχτ ( + 5 τρόποι για ν’ αρρωστήσεις σίγουρα εδώ!)

Όχι που θα τη γλίτωνα! Σχεδόν δυο μήνες εντός ολλανδικών συνόρων και νιώθοντας το φθινόπωρο να φτάνει γοργά ήδη από τις αρχές Σεπτεμβρίου, σκεφτόμουν ότι ήταν απλά θέμα χρόνου να την «αρπάξω». Και τελικά συνέβη. Ένα βράδυ της προηγούμενης εβδομάδας έπεσα ανυποψίαστη να κοιμηθώ και το πρωί που ξύπνησα και έκανα να πάρω μια μεγάλη ανάσα για να τεντωθώ στο κρεβάτι μου συνειδητοποίησα ότι απλά δεν μπορούσα να την πάρω (την ανάσα). Η μύτη μου ήταν κλειστή κι εγώ μάλλον όλο το βράδυ ανέπνεα από το στόμα!

Τις επόμενες δύο μέρες το γεγονός ότι τελείωσα δυο μεγάλα ρολά κουζίνας φυσώντας τη μύτη μου, επιβεβαίωσε την αρχική αρνητική μου σκέψη ότι είχα κρυολογήσει για τα καλά. Η Ολλανδέζα συγκάτοικος μου ακούγοντας κάθε λίγο και λιγάκι τη γλυκιά «μελωδία» δεν άντεξε κάποια στιγμή και με ρώτησε αν είμαι καλά και αν έχω κάτι σοβαρό. Τρόμαξε η γυναίκα! Της είπα να μην ανησυχεί και ότι απλά δε μπορούσα να μείνω «τυχερή» για πάντα και κόλλησα ίωση ή απλά κρυολόγησα όπως και πολλοί άλλοι.

Το κρυολόγημα δεν είναι κάτι άγνωστο για ‘μένα. Όσους χειμώνες έβγαλα στην Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια, τους έβγαλα βήχοντας μέχρι να γδάρω – ακούσια μεν αλλά το κατάφερνα! – το λαιμό μου και με τον συνεχή φόβο να τρυπήσω τα τύμπανα των αυτιών μου από το φύσα, φύσα. «Πιο σιγά βρε παιδάκι μου, θα σπάσουν τ’ αυτιά σου» έλεγε συχνά-πυκνά η μάνα μου για να συμπληρώσει αμέσως μετά ότι πάλι δεν πρόσεξα και κρυολόγησα! Κι επειδή εδώ και χρόνια έχω βαρεθεί να εξηγώ ότι η Θεσσαλονίκη έχει σχεδόν 100% υγρασία και κρυολογούν ακόμη και οι πέτρες από το πολύ νερό που «αιωρείται» στην ατμόσφαιρα, προτιμούσα ν’ αλλάξω απλά δωμάτιο και να μην κάτσω άλλο κοντά της για να μην ξεμαλλιαστούμε. Όχι τίποτε άλλο, αλλά να ‘χεις την αρρώστια σου, ν’ ακούς και ανοησίες από πάνω!

Ερχόμενη λοιπόν εδώ και φεύγοντας από την υγρασία της Θεσσαλονίκης σκεφτόμουν ότι έβαλε ο Θεός το χέρι του και θα περάσω έναν κρύο χειμώνα μεν, αλλά χωρίς την παλιο-υγρασία δε. Ναι, πολύ θα το ‘θελα! Το Μάαστριχτ όμως έχει ποτάμι ακριβώς στη μέση του. Οκέι, Θερμαϊκός δεν είναι αλλά και πάλι μετά τα μεσάνυχτα έχει καλούτσικη υγρασία. Οπότε πάλι δε τη γλιτώνω, κι αυτόν τον χειμώνα θα τον βγάλω αγκαλιά με κούτες χαρτομάντιλα!

Έτσι έκατσα τελείως μαζοχιστικά και βρήκα πέντε σίγουρους τρόπους ν’ αρρωστήσεις εδώ και τρομάζω γιατί τελικά έχω περισσότερες πιθανότητες ν’ αρρωστήσω εδώ για τα καλά ενώ εντέλει θα είχα λιγότερες αν έμενα ακόμη στην Ελλάδα. Μόνο αν σκεφτώ ότι:

  1. Η υγρασία που προανέφερα σε συνδυασμό με τ’ ότι οι χειμώνες εδώ δεν είναι ελληνικοί – δηλαδή Δεκέμβρη με Γενάρη θ’ αγγίξουμε κάλλιστα τους μείον 18 – με κάνουν να τουρτουρίζω ήδη από το κρύο!
  2. Έχω φάει ήδη αρκετή βροχή πάνω στο ποδήλατο – ειλικρινά με τις απότομες αλλαγές του καιρού δεν μπορείς για καιρό να την αποφεύγεις, είναι λες και σε κυνηγάει! – οπότε από τα πολλά «λουσίματα» στο τέλος θα κρεβατωθώ και θα ησυχάσω.
  3. Τα αδιάβροχα και κυρίως οι ομπρέλες στο 98% των καιρικών φαινομένων δεν κάνουν τίποτα. Άμα είναι να φας βροχή, θα τη φας και με τέτοιο τρελό αέρα μάλιστα που δε θα πεις και τίποτα, ή μάλλον θα τη φας και θα πεις κι ένα τραγούδι! Αρκεί να πω ότι μια μέρα ένα δυνατό «αεράκι» κόντεψε να με βγάλει από το δρόμο εμένα και το ποδήλατο μαζί, οπότε η σπαστή ομπρελίτσα μες την τσάντα είναι καλή αλλά πραγματικά άχρηστη ιδέα!
  4. Τα μικρόβια εδώ ειλικρινά μοιάζουν να είναι ανθεκτικά υπέρ του δέοντος. Θα με ρωτήσεις «Γιατί; Είδες ζωντανό μικρόβιο;» και θα σου πω «Όχι, αλλά είδα ακρίδα!» κι εξηγώ αμέσως τι εννοώ – όχι δεν τρελάθηκα (ακόμα!). Μια από τις προηγούμενες μέρες, που το κρύο εδώ «έτσουζε» καλά κι εγώ είχα βάλει το καλοριφέρ από νωρίς το απόγευμα να καίει μπας και «γλυκάνει» η ατμόσφαιρα, με φωνάζει η συγκάτοικος μου στο δωμάτιο της. Απ’ τη φωνή της καταλαβαίνω ότι κάτι σημαντικό πρέπει να ‘γινε, οπότε χωρίς καθυστέρηση πάω δίπλα και την αντικρίζω σε μια γωνία με σηκωμένο το δάχτυλο να μου δείχνει κάτι. Γυρνάω το κεφάλι και βλέπω μια καταπράσινη – του μαρουλιού το πράσινο λέμε! – ακρίδα πάνω στον τοίχο. Ε, κλασσική γυναίκα η συγκάτοικος μου – εγώ όχι, δεν πιάνομαι για κλασσική γυναίκα εδώ και καιρό! – μου λέει: «Δεν ξέρω πως μπήκε εδώ, κάνε κάτι!». Κι εγώ παίρνοντας απλά ένα κομματάκι χαρτί, την έπιασα απαλά – για έναν  περίεργο λόγο η ακρίδα φάνηκε πολύ συνεργάσιμη, έκατσε να την πάρω «αγκαλίτσα» και δεν άρχισε να χοροπηδάει σπαστικά – και την άφησα έξω από το παράθυρο. Το μόνο που σκεφτόμουν επιστρέφοντας στο δωμάτιο μου είναι ότι αν οι ακρίδες με τέτοιο ψοφόκρυο είναι ολοζώντανες και καταπράσινες – είπαμε του μαρουλιού το πράσινο! – τότε σιγά να μην πεθάνανε τα μικρόβια! Τελικά όντως μόνο οι κατσαρίδες θα επιβιώσουν στην επερχόμενη καταστροφή του κόσμου, άντε και οι ακρίδες σου λέω εγώ!
  5. Αν η αρρώστια κάποιου δεν οφείλεται σε κανέναν από τους παραπάνω λόγους, τότε το πιο πιθανό είναι ν’ αρρωστήσει κανείς επειδή θα «κολλήσει» ίωση από κάποιον/α συμφοιτητή/τρια του. Δίνω μεγάλες πιθανότητες σ’ αυτό το ενδεχόμενο γιατί πολύ απλά αν επί δύο μήνες μπαίνεις σχεδόν σε καθημερινή βάση σε αμφιθέατρα και αίθουσες και παραμένεις για τρεις ώρες δίπλα σε άτομα που φτερνίζονται ανά δεκάλεπτο και βήχουν λες και έφαγαν κατακόκκινο πιπέρι, ε για πες πώς το βλέπεις; Τη γλιτώνεις; Και όχι, δεν μπορείς να πας να κάτσεις αλλού, γιατί βήχει και φτερνίζεται η μισή αίθουσα. Η μόνη λύση είναι να ζητήσεις ιδιαίτερο μάθημα από τον καθηγητή σου και αν δεν βήχει κι αυτός μέχρι τότε, ε μάλλον εντάξει, εντέλει τις σκαπουλάρισες!

Το μόνο ευχάριστο – ας πούμε δηλαδή – που άκουσα τις τελευταίες μέρες με την καταρροή μου, ήταν μια κουβέντα που μου είπε μια κοπέλα  η οποία κατάγεται από μια βαλκανική χώρα – στύβω το μυαλό μου να θυμηθώ από ποια αλλά δε μου ‘ρχεται με τίποτα! Ούτε λίγο, ούτε πολύ μου είπε ότι ο πρώτος καιρός είναι δύσκολος και συγκεκριμένα τα πρώτα χρόνια. Αυτή ζει εδώ καμιά δεκαετία και με προειδοποίησε ότι κι αυτή τον πρώτο της καιρό στην Ολλανδία αρρώσταινε κάθε δεκαπέντε μέρες σχεδόν. Και μετά ο οργανισμός της συνήθισε και τώρα λέει έχει ν’ αρρωστήσει, ακόμη και να κρυολογήσει, εδώ και τέσσερα χρόνια! Δηλαδή πρέπει να περιμένω μια πενταετία τουλάχιστον, σκέφτηκα, να συνηθίσει υποτίθεται ο οργανισμός μου και μετά όση βροχή και υγρασία κι αν «φάω» πάνω και κάτω από το ποδήλατο, δε θα καταλαβαίνω τίποτα. Μπα, λέω όμως να μη δείξω τόση υπομονή. Μπορώ κάλλιστα μετά το μεταπτυχιακό μου να κοιτάξω να μετακινηθώ προς κάποιο μέρος που απλά δε θα ‘χει κοντά του μήτε ποταμό, μήτε λίμνη, μήτε θάλασσα, μήπως και σταματήσω κάποτε να είμαι μέγας χορηγός πολλών χαρτοποιίων διεθνώς!

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Άρρωστη στο Μάαστριχτ ( + 5 τρόποι για ν’ αρρωστήσεις σίγουρα εδώ!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s