Πάρτυ γενεθλίων

«Birthday cake»

Τα γενέθλια της Ελληνίδας συγκατοίκου μου τα γιορτάσαμε χθες στο σπίτι μας και πιο συγκεκριμένα στη μεγάλη κουζίνα μας – σαλόνι για κάποιο λόγο δεν έχουμε σ’ αυτό το σπίτι. Ήταν η πρώτη συγκέντρωση φίλων για έναν ιδιαίτερο λόγο στο σπίτι μας στο Μάαστριχτ. Τελικά είναι πολύ ωραίο πράγμα να καλείς λίγο και καλό κόσμο για να γιορτάσετε κάτι όλοι μαζί και άλλο πράγμα να διοργανώνεις πολύβουα και μεγάλης προσέλευσης πάρτυ. Προς Θεού, δεν απορρίπτω τίποτα, μιας και η κάθε περίσταση και συγκέντρωση έχει τη χάρη της. Απλά οι μέρες  που θες να γιορτάσεις κάτι σημαντικό για ‘σένα είναι καλό να περιέχουν κατά κύριο λόγο τους ανθρώπους που εκτιμάς και έχεις ζήσει και λίγα πράγματα μαζί τους, ώστε η γιορτή να έχει και λίγο πιο προσωπικό χαρακτήρα. Τα μεγάλα πάρτυ κατά τη γνώμη μου είναι για ξεφαντώματα μετά τις εξετάσεις ή για να γιορτάσεις την αρχή του καλοκαιριού.

Βεβαία από ποιον πάω να κρυφτώ; Τα μεγάλα πάρτυ δεν έχαιραν ποτέ της εκτίμησης μου. Στα περισσότερα που παρευρέθηκα στη μέχρι τώρα ζωή μου πέρασα μέτρια για πολλούς λόγους. Κακή μουσική, ανύπαρκτο φαγητό – βγάλτε λίγα πραγματάκια να τσιμπάμε να πάρει!, χάλια κόσμος – ο κάθε πικραμένος/η που κυνηγάει μανιακά τα πάρτυ για να «ζευγαρώσει» μπορεί ανά πάσα στιγμή να πλησιάσει επικίνδυνα κοντά σου – και η ακατάλληλη τοποθεσία είναι μερικοί αφάνταστα εκνευριστικοί παράγοντες που θα με κάνουν πανεύκολα να έχω το μάτι μου στο ρολόι και την καρδιά μου στην έξοδο μέχρι που εντέλει θ’ αναχωρήσω ανακουφισμένη για το σπιτάκι μου και το κρεβατάκι μου.

Φυσικά μπορεί κάλλιστα να ‘ρθει κάποιος να μου πει «Είσαι ξενέρωτη κοριτσάκι μου, δεν ξέρεις να ζεις και κάτσε σπίτι σου καλύτερα» και τότε εγώ με όλο μου το θράσος θα του απαντήσω κατευθείαν «Έχεις δίκιο, αυτά τα πράγματα δεν είναι για ‘μένα και μάλλον ναι, θα κάτσω σπίτι μου καλύτερα». Ώρες-ώρες απορώ κι εγώ η ίδια γιατί δεν μπορώ να βρω «χαρά» εκεί που τόσοι και τόσοι τη βρίσκουν! Η απάντηση όμως είναι κάτι παραπάνω από απλή: χαίρομαι πραγματικά με ό,τι μ’ ενδιαφέρει προσωπικά και άμεσα και θ’ απολαύσω μόνο ότι μπορεί να έχει και λίγη δόση ψυχαγωγίας μέσα. Όταν το λέω αυτό οι περισσότεροι με «κράζουν» αλλά δεν μπορώ ν’ αλλάξω τον τρόπο που σκέφτομαι. Άλλο πράγμα η διασκέδαση, άλλο η ψυχαγωγία!

Πριν βιαστεί να μου πει κάποιος καμιά εξυπνάδα του τύπου «Να πας στη λυρική άμα θες ψυχαγωγία»,  ν’ απαντήσω προκαταβολικά ότι και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης έχω πάει μια-δυο φορές και στο θέατρο πηγαίνω γιατί μου αρέσει πολύ. Αλλά δεν επιδιώκω μόνο «βαριάς» μορφής ψυχαγωγία. Για ‘μένα είναι τρομερά ψυχαγωγικό να πάω να δω και μια εμπορικότατη ταινία τρώγοντας ένα κουβά ποπ-κορν, να αράξω στο χορτάρι με φίλους μου πίνοντας μπύρες και λέγοντας ό,τι μας κατέβει ή να κανονίσω με παρεούλα μια βραδιά σ’ ένα τσιπουράδικο/ρεμπετάδικο. Οι παραπάνω περιπτώσεις είναι ψυχαγωγία για ‘μένα γιατί εμπεριέχουν αληθινή, προσωπική επαφή και μου αφήνουν χώρο και χρόνο ακόμη κι αν δεν ξέρω κάποιον καλά, να τον γνωρίσω.

Για ένα περίεργο λόγο αυτό ποτέ δεν μπόρεσα να το πετύχω σ’ ένα πάρτυ. Και ναι, προσπάθησα. Ειλικρινά, προσπάθησα. Αλλά θες οι εκάστοτε συνθήκες, θες ότι όλοι πάνε στα πάρτυ με μια συγκεκριμένη διάθεση και δε θέλουν πολλές κουβέντες μ’ ένα άτομο, παρά μία-δύο με δεκάδες ανθρώπους. Κι έρχομαι εγώ, που είμαι φύσει επικοινωνιακός άνθρωπος και γουστάρω ωραίες συζητήσεις και τρελαίνομαι. Αυτόματα δημιουργείται μια εικόνα στο μυαλό μου, την οποία και δε μπορώ να εμποδίσω: Η νύχτα θα περάσει κι εγώ θα στέκομαι σε μια γωνιά με το ποτό μου χωρίς ουσιαστικά να κάνω κάτι που μ’ ευχαριστεί. Οι ελάχιστες κουβέντες που θ’ ανταλλάξω θα είναι είτε με μεθυσμένους καλεσμένους, είτε με έναν-δυο ακόμη «απροσάρμοστους» σαν εμένα που μη ξέροντας πολύ κόσμο, θα πλησιάσουν τον πρώτο μόνο άνθρωπο που θα βρουν – και ναι, αυτός ο άνθρωπος κατά διαβολική σύμπτωση είμαι εγώ! – και θα πιάσουν κουβέντα για να νιώσουν λίγο πιο εξοικειωμένοι με την όλη κατάσταση.

Επειδή όμως κι αυτοί θα ψάχνουν να μιλήσουν εδώ κι εκεί ή θα θέλουν να μεθύσουν όπως και οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι, σύντομα θ’ αναχωρήσουν γι’ άλλες καινούριες γωνίες του πάρτυ. Συνήθως βάζω προκαταβολικά στοίχημα ότι θα παραμείνουν με άτομα που μοιάζουν να «ξεφαντώνουν» καθώς θα θελήσουν πάση θυσία να «εισχωρήσουν» στην υπάρχουσα  τρελο-παρέα.

Βλέποντας κάτι τέτοια σκηνικά, αρχίζω και αναρωτιέμαι αυτό που ανέφερα στην αρχή: Μήπως η ώρα πέρασε και να ‘φευγα καλύτερα; Αλλά επειδή η ψυχαναγκαστική πλευρά του εαυτού μου, με παροτρύνει να μείνω λίγο παραπάνω  και να υποστώ την «ταλαιπωρία», αποφασίζω να μεθύσω κι εγώ ως ένα βαθμό μήπως και «ξεφαντώσω» κι εγώ στο τέλος, από εκεί που δεν το περιμένω.

Ε, να μην τα πολυλογώ, στο 95% των περιπτώσεων, σταματάω να πίνω όταν όλα πια αρχίζουν και γυρίζουν – ευτυχώς ελαφρά – και κάπου εκεί πραγματικά παίρνω την απόφαση να την κάνω για το sweet home μου, ενώ έχω αρχίσει ήδη να εύχομαι τα ποτά που κατανάλωσα να μην ήταν τελείως μπόμπες, ώστε το hangover την επόμενη μέρα να παλεύεται αξιοπρεπώς.

Έχοντας λοιπόν τέτοιες «ευχάριστες» εμπειρίες στο ενεργητικό μου από χαοτικά πάρτυ, έχω καταλήξει να προτιμώ τις νορμάλ συναθροίσεις φίλων και γνωστών που θα μου επιτρέψουν να συζητήσω για πολλά, να γελάσω με την καρδιά μου και να νιώσω ότι εδώ θέλω να ανήκω και ότι δεν προσαρτήθηκα επειδή δεν είχα άλλη επιλογή γι’ απόψε.

Μια τέτοια ωραία παρέα ήμασταν και χθες. Επτά άτομα όλοι κι όλοι, τέσσερις Έλληνες, μια Γερμανίδα, μια Σουηδέζα και μια Βόσνια, πίναμε τις μπυρίτσες μας, τα κρασάκια μας και γελούσαμε σχεδόν συνέχεια. Δεν μπορέσαμε να βρούμε τούρτα γενεθλίων να σβήσουμε κεράκια, αλλά φάγαμε ομαδικά κάτι πεντανόστιμες σοκολάτες γάλακτος να γλυκαθούμε. Σε αρκετά προχωρημένη ώρα κι επειδή είχαμε φάει τα πατατάκια, βάλαμε να ψήσουμε πίτσες και φάγαμε σχεδόν όλοι από λίγο. Καθώς έτρωγα το κομμάτι μιας κοπέλας που δεν ήθελε πίτσα – το δικό μου εννοείται ότι το είχα φάει αλλά πεινούσα κι άλλο! – συνειδητοποίησα ότι ήταν η πρώτη πολυεθνική μάζωξη που είχα ποτέ στο σπίτι μου (όχι μόνο στο σπίτι που μένω τώρα στο Μάαστριχτ αλλά και στο σπίτι μου στην Ελλάδα). «Μια χαρά!», σκέφτηκα.

Η ώρα κύλησε σαν το νερό και ούτε μια φορά δεν κοίταξα το ρολόι μου, παρά μόνο όταν σχεδόν όλοι είχαν φύγει στις τρεις τα ξημερώματα κι έπρεπε κι εγώ να πάω για ύπνο, μήπως και κατάφερνα να ξυπνήσω για το σημερινό μεσημεριανό –ευτυχώς!- μάθημα μας. Έτσι εγώ, η εορτάζουσα συγκάτοικος και η Σουηδέζα καλεσμένη που ξέμεινε σπίτι μας να την κοιμίσουμε, πήγαμε για ύπνο.

Αλλά μετά φταίω κι εγώ ρε παιδί μου που λέω κακά πράγματα για τα μεγάλα πάρτυ! Το hangover σήμερα το πρωί ήταν απαίσιο! Και να φανταστείς ότι τα ποτά τα είχαμε αγοράσει εμείς! Μάλλον, γι’ αυτό θυμάμαι τον εαυτό μου χθες βράδυ να σηκώνομαι κάποια στιγμή και να δείχνω στη Γερμανίδα καλεσμένη μας τα βήματα από το συρτάκι! Το ποτό ήταν και με είχε χτυπήσει κατακέφαλα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s