Eat, pray, love

«Eat, pray, love»

Τη συγκεκριμένη ταινία την έχω δει δυο φορές. Η πρώτη φορά ήταν πριν ένα χρόνο περίπου και η δεύτερη πριν μερικές ώρες. Τελειώνοντας την σήμερα λοιπόν για δεύτερη φορά, συνειδητοποίησα ότι ταινίες που απ’ την πρώτη στιγμή σου δημιούργησαν αρκετά έντονα συναισθήματα είναι καλό να τις βλέπεις μετά από καιρό θέλοντας  να διαπιστώσεις αν σου προκαλούν πάλι την ίδια συγκίνηση.  Τουλάχιστον, το συγκεκριμένο πείραμα ήθελα να το επιχειρήσω με την εν λόγω ταινία, καθώς οι μνήμες που είχα απ’ αυτήν ήταν κάτι παραπάνω από θετικές.

Πολλοί τα τελευταία χρόνια έχουν πει ότι η Τζούλια Ρόμπερτς έπαψε να κάνει τις μεγάλες εμπορικές ταινίες του παρελθόντος και έχει καταπιαστεί με άλλου είδους κινηματογράφο ή με λιγότερο ακριβές παραγωγές. Ίσως αυτό να είναι αλήθεια, ίσως και όχι, αλλά και πάλι αυτό δεν αναιρεί το γεγονός πως η Τζούλια Ρόμπερτς είναι μια εκφραστικότατη, ταλαντούχα ηθοποιός και ίσως η μοναδική γυναίκα σταρ του Χόλυγουντ τις τελευταίες δύο δεκαετίες (φίρμες υπάρχουν πολλές, αλλά το «σταριλίκι» κατ’ εμέ είναι άλλο πράγμα!).

Δεν ξέρω λοιπόν η συγκεκριμένη ταινία με τι σκεπτικό έγινε, πόσα λεφτά κόστισε και σε ποιο μέρος του γενικότερου κοινού απευθυνόταν, αλλά αυτό που σίγουρα μπορώ να πω είναι ότι ενώ μοιάζει εμπορικότατη ταινία, στην πραγματικότητα δεν είναι μια χαζό-αμερικανιά που θα εκτιμηθεί από πολλούς. Αντίθετα, πρέπει να είσαι ολίγον τι ψαγμένος, όχι τόσο για να παρακολουθήσεις την ταινία – όποιος έχει την ακοή του και ξέρει να διαβάζει υπότιτλους θα την παρακολουθήσει – όσο για να την «κατανοήσεις». Είναι ουσιαστικά τρεις μικρές ταινίες σε μία που κρατά πάνω από δύο ώρες. Έχει δράση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν την λες γρήγορη και το σίγουρο είναι ότι κατά την εξέλιξη της ιστορίας, ο θεατής συνειδητοποιεί – εύχομαι – όλο και περισσότερα για την Ιδέα πάνω στην οποία βασίστηκε το σενάριο, αλλά και όλη η ταινία υποθέτω.

Η ιστορία είναι η πραγματική ζωή της Αμερικανίδας συγγραφέας Elizabeth Gilbert η οποία, όπως οι περισσότεροι εξελισσόμενοι άνθρωποι, ψάχνει να βρει κάτι να τη «γεμίζει» πραγματικά, να της δίνει νόημα και να την ολοκληρώνει – αν αυτό είναι δυνατόν – πνευματικά. Έτσι παρακολουθούμε το μεγάλο, αλλά υπέροχο ταξίδι της στην Ιταλία, την Ινδία και την Ταϋλάνδη. Κατά τη διάρκεια αυτού η ηρωίδα μας μαθαίνει ξανά από την αρχή να χαίρεται τη ζωή της, να συγχωρεί, να αφοσιώνεται, να βιώνει με συνείδηση τις καθημερινές καταστάσεις και το πιο δύσκολο απ’ όλα, ν’ αγαπάει πραγματικά.

Η ταινία είναι γεμάτη δυνατές στιγμές και υπέροχες φράσεις «σοφίας» που σε κάνουν να θες να φύγεις κι εσύ ένα μακρινό ταξίδι περιπέτειας και αυτογνωσίας. Και ίσως τελικά ένα τέτοιο ταξίδι να μην είναι πολυτέλεια, αλλά ίσα-ίσα κάτι αναγκαίο γι’ αυτούς που αναζητούν την αυτεπίγνωση. Ίσως μάλιστα να πρέπει όλοι μας ν’ αναζητήσουμε την «αλήθεια» και το «νόημα» όχι απαραίτητα στην Ινδία ή κάπου αλλού μακριά, αλλά γύρω μας, σε ανθρώπους και συνθήκες που μπορούν να μας διδάξουν και να μας κάνουν καλύτερους σε όλα τα επίπεδα.

Επιπροσθέτως, η ταινία – και ειδικά το φινάλε της – προωθεί και μια άλλη μεγάλη αλήθεια: Πρέπει ν’ απολαμβάνεις και να βιώνεις τη ζωή όπως έρχεται, κι ας σε «ξεβολεύουν» πολλές καταστάσεις. Όσο περισσότερο προσπαθείς και πιέζεις τον εαυτό σου αλλά και τα πάντα γύρω σου για το καλύτερο, τόσο ίσως να νιώθεις πως δεν τα καταφέρνεις ή πως σφάλλεις. Αντίθετα, το «ν’ αφεθείς» νοητικά, ψυχικά, ακόμη και σωματικά στη ζωή και σε ανθρώπους που μπορούν να σου δείξουν κάτι καινούριο, ίσως δύσκολο, μα παράλληλα ουσιαστικό, είναι κι ένας τρόπος να βρεις πραγματικά ένα κομμάτι της αλήθειας – ανεξαρτήτως του τι πραγματικά ψάχνεις ή του τι πιστεύεις ότι μπορεί να είναι η αλήθεια.

Την ταινία την προτείνω γιατί προσφέρει μια αισιόδοξη ματιά στη ζωή, ικανή να συγκινήσει και να «κινητοποιήσει» πολλούς θεατές. Όσο δύσκολα κι αδιέξοδα κι αν φαίνονται όλα, όσο κι αν νιώθουμε πως το «τέλος» ήρθε και δεν μπορούμε να τ’ αποφύγουμε, πρέπει να μάθουμε και να τολμάμε ξανά και ξανά μέσα από την απελπισία να ψάχνουμε για να βρούμε το νήμα της νέας αρχής. Ίσως τότε, επειδή έτσι μάλλον είναι και το πιο δίκαιο, να καταφέρουμε να διακρίνουμε τα πραγματικά «δώρα» που όντως υπάρχουν και που μας αξίζουν να γίνουν δικά μας. Όχι επειδή θα μας χαριστούν, αλλά επειδή εμείς τα κερδίσαμε και τα αποκτήσαμε την κατάλληλη χρονική στιγμή.

2 thoughts on “Eat, pray, love

  1. Περίμενα να την δω και μετά να σχολιάσω. Είμαι χαρούμενη που την είδα (δύο φορές σε δύο μέρες). Είναι πολύ επίκαιρο για μένα το μήνυμα της αλλαγής και της μεταμόρφωσης, οπότε ήρθε στον κατάλληλο χρόνο. Σ’ ευχαριστούμε για την πρόταση!

  2. Χαίρομαι ειλικρινά που σου προκάλεσε τόσο θετικά συναισθήματα! Το σχόλιο σου με γέμισε ικανοποίηση, αλλά και ελπίδα ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που θέλουν και ψάχνουν για νέα μηνύματα ζωής αρκεί να τα βρουν κάπου, από κάποιον, την κατάλληλη στιγμή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s