Από το πουθενά

«Από το πουθενά»

Ήρθε η ώρα να μιλήσω για το βιβλίο ενός πολύ καλού φίλου. Πριν περίπου ένα χρόνο έμαθα πως ο Γιώργος ασχολείται, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, και με τη συγγραφή. Στην αρχή δεν ήξερα τίποτα για το βιβλίο που είχε γράψει αλλά στην πορεία βρέθηκα σε δυο παρουσιάσεις του μυθιστορήματος του και κατάλαβα πολύ καλά περί τίνος πρόκειται!

Με το που πληροφορήθηκα για την έκδοση του βιβλίου έσπευσα να το πάρω. Ο πρώτος και κύριος λόγος ήταν προφανώς τ’ ότι γνώριζα και εκτιμούσα το Γιώργο. Ο δεύτερος ήταν η βαθιά περιέργεια μου να δω τι στην ευχή ήταν αυτό το βιβλίο που έγραψε.

Δεν χρειάζονται πολλά σχόλια, ούτε εγώ είμαι η πιο αρμόδια να πω ότι ο Γιώργος Μαρτινίδης έγραψε ένα από τα καλύτερα αστυνομικά μυθιστορήματα των τελευταίων ετών. Οι αρμόδιοι βιβλιοκριτικοί και δημοσιογράφοι έσπευσαν εδώ να πουν τα καλύτερα. Όμως πολλοί θα είναι και οι απλοί αναγνώστες οι οποίοι χωρίς να έχουν κάποια ιδιαίτερη κατάρτιση στην κριτική βιβλίων, εντούτοις θα πουν με σχετική ευκολία ότι το «Από το πουθενά» αξίζει.

Έχει όλα τα στοιχεία του κλασσικού αστυνομικού μυθιστορήματος (έναν φόνο, έναν ντετέκτιβ για πρωταγωνιστή, ελάχιστα στοιχεία για τη διαλεύκανση της υπόθεσης στην αρχή και όλο και περισσότερα κατά την εξέλιξη της ιστορίας, ανθρώπους κλειδιά και μοιραίες γυναίκες), αλλά ταυτόχρονα εισάγει και κάποιες καινοτομίες, εξού και η κατονομασία του σε «μοντέρνο νουάρ».

Ο Γιώργος κατάφερε κάτι μοναδικό πιστεύω. Να περιγράψει άλλοτε ταυτόχρονα και άλλοτε παράλληλα τις δύο όψεις της Θεσσαλονίκης. Τη μια της όψη, την «λαμπερή», με τα φώτα, τα νυχτερινά μαγαζιά, τους χιλιάδες φοιτητές, τη διασκέδαση στα νυχτερινά της κέντρα, τις πολλές όμορφες και διαφορετικές γειτονιές της, αλλά και την άλλη της όψη, την πιο «σκοτεινή», με τα εγκλήματα, τον φοιτητικό συνδικαλισμό – τη μάστιγα κι αυτή, Θεέ μου! -, το μαύρο χρήμα και τα μεγάλα πολιτικά συμφέροντα.

Είναι σημαντικό ότι το βιβλίο είναι γραμμένο σε απλή και ιδιαίτερα κατανοητή γλώσσα – κάποιες στιγμές σχεδόν του «πεζοδρομίου» θα έλεγα – ενώ η πλοκή του είναι τόσο έντονη και οι σκηνές δράσης με τις σκηνές «ανάπαυσης» σε μια υπέροχη ισορροπία, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο αναγνώστης δε θα αφήσει αυτό το μυθιστόρημα από τα χέρια του μέχρι να το τελειώσει. Ειδικά οι λάτρεις του είδους, μετά τις ιστορίες της Αγκάθα Κρίστι, του Σέρλοκ Χολμς και πολλών άλλων γνωστών νουάρ ηρώων, δε θα το μετανιώσουν αν στραφούν στο εγχώριο αστυνομικό μυθιστόρημα  και διαβάσουν ένα τόσο καλό βιβλίο.

Εδώ εγώ που με το νουάρ μέχρι τώρα ούτε ένα «γεια» δε λέγαμε – όχι για κανέναν ιδιαίτερο λόγο, νομίζω περισσότερο έτυχε – με το συγκεκριμένο βιβλίο απέκτησα μια ιδιαίτερη «σχέση», η οποία επ’ ουδενί δεν έπρεπε να μείνει μακροχρόνια ημιτελής και γι’ αυτό η ανάγνωση του βιβλίου τελείωσε μέσα σε δυο εικοσιτετράωρα.

Λίγες μέρες μετά θυμάμαι είχα βγει για καφέ με το Γιώργο για να του πω ότι το μυθιστόρημα του «τα σπάει» κι εκείνος θέλοντας να με εξιτάρει ακόμη περισσότερο μου υποσχέθηκε ότι το επόμενο θα είναι ακόμη καλύτερο!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s