Ίσως μια καινούρια φίλη

Όταν μετακομίζεις σ’ έναν ξένο τόπο, εξ αρχής αναρωτιέσαι για πολλά πράγματα, αλλά πολλές φορές μπορεί να περάσει καιρός μέχρι να βρεις τις απαντήσεις που γυρεύεις. Ένα από τα πιο βασικά και σημαντικά θέματα που θα σ’ απασχολήσει σίγουρα είναι αυτό της κοινωνικοποίησης. Μπορεί για έναν άνθρωπο που έχει την τάση να μιλάει όπου κι αν βρεθεί με τους πάντες, αυτό να φαίνεται έως και αστείο – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δημιουργεί σχέσεις της προκοπής – αλλά τελικά δεν είναι. 

Το να φτάσεις μόνος σ’ ένα ξένο μέρος και να πρέπει σιγά-σιγά να προσαρμοστείς και να ζήσεις με τους νέους κανόνες είναι μια σκληρή δοκιμασία που σιγά-σιγά θα γίνεται ευκολότερη. Το να είσαι όμως ξένος κάπου και να πρέπει από την αρχή να χτίσεις μια κοινωνική ζωή είναι full time job, όπως θα ‘λεγαν και οι Αμερικάνοι. Και όχι απλά σου τρώει χρόνο, αλλά είναι κάτι που δεν αλλάζει σημαντικά, ακριβώς επειδή εξελίσσεται αργά. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα γνωρίζεις άτομα, ανθρώπους, συναδέλφους, νέες ομάδες και όλοι αυτοί είναι καλοί για λίγο, για ‘κείνη τη χρονική στιγμή που τα «λέτε». Όμως όσο περνάνε οι μέρες σου μπορεί να νιώσεις ότι δεν βρήκες τίποτε άλλο, πέρα από παρέες για μπύρες και γενικότερο χαβαλέ.  Και τότε έρχεται η στιγμή που θα σκεφτείς – ηλιθιωδώς μεν, αλλά το κάνεις – ότι ίσως να μην υπάρχει κάτι «καλό» για ‘σένα, κάποιος που μετά τις μπύρες θα είναι καλός και για «πραγματική» συζήτηση, κάποιος που θα μπορούσε να γίνει μέχρι και φίλος σου (πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή, το ξέρω!).

Με τρελαίνουν οι άνθρωποι που δε βλέπουν τον παραλληλισμό και την αναλογία ανάμεσα στις φιλίες και τις ερωτικές σχέσεις. Ευθύς αμέσως αναλύω τον συλλογισμό μου, ο οποίος δεν είναι ακριβώς δικός μου, καθώς πολλοί νοήμονες άνθρωποι θα έχουν αντιληφθεί αυτό που λέω:

  • Η φιλία είναι σαν τον έρωτα, δεν ξέρεις πότε και με ποιον θα σου κάτσει (μπορεί μ’ έναν άνθρωπο να έχεις φαγωθεί ότι κολλάς, αλλά για κάποιο λόγο να μη δένει το «γλυκό» και με κάποιον που δεν είχες καν στο νου σου, εντέλει να δέσεις μοναδικά – και παράλληλα μάλλον θ’ αναρωτιέσαι γιατί δεν άνοιγες τα μάτια σου καλύτερα να τον βρεις!).
  • Το να κάνεις έναν νέο πραγματικό φίλο, είναι τόσο δύσκολο όσο και το να κάνεις μια ερωτική σχέση της προκοπής. Καλύτερα, πάρε λαχείο, πιο πολλές πιθανότητες έχεις να κερδίσεις το εκατομμύριο!
  • Η παρέα της μιας βραδιάς είναι σαν τη λεγόμενη σχέση της μιας βραδιάς (αγγλιστί one night stand). Γνωρίζεις κάποιον, κάπου χαλαρά, μπορεί να σου κινήσει το ενδιαφέρον αλλά μπορεί και όχι, αλλά επειδή δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις και απολύτως τίποτα να χάσεις, λες να περάσεις τη νύχτα σου με αυτόν που έχεις μπροστά σου. Περνάει η νύχτα σχετικά ευχάριστα και την ώρα του αποχαιρετισμού ίσως να ψελλίσεις ένα «τα λέμε», αλλά μέσα σου ξέρεις καλά ότι λογικά δε θα τα ξαναπείτε, γιατί κατά πάσα πιθανότητα δεν σε/σας τρέλανε η διαπροσωπική σας επαφή, εκτός αν πέσετε τυχαία μετά από καιρό ο ένας πάνω στον άλλον, σε κοινό μαγαζί, σε κοινή παρέα κ.ο.κ.

Και μετά την ανάλυση του συλλογισμού μου να διευκρινίσω κάτι: δεν είναι καθόλου κακό ή δεν προδίδει κάτι για τον  χαρακτήρα κάποιου το να μην κάνει αμέσως 10.000 φίλους με το που θα πατήσει το πόδι του σ’ ένα μέρος. Αν αναλογιστούμε ότι οι άνθρωποι γενικά δεν ταιριάζουν εύκολα μεταξύ τους και ότι η χημεία και η συνεννόηση είναι δύσκολο και σπάνιο φαινόμενο, θα καταλάβουμε ότι κανένας άνθρωπος δε «μυρίζει ψαρίλα» που λένε και στο χωριό μου, απλά οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν το χρόνο τους για να γνωρίσουν, να συμπαθήσουν, πόσο μάλλον ν’ αγαπήσουν – πράγμα απόλυτα φυσιολογικό.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί μόλις σήμερα ένιωσα ότι η για πάνω από ένα μήνα αναμονή μου μέχρι να βρω έναν άνθρωπο στα «μέτρα» μου έλαβε τέλος, καθώς σήμερα βρήκα έναν!

Δεν είμαι ούτε αντικοινωνική, ούτε υπέρ-κοινωνική, νομίζω απλά ψάχνω να βρω τη βολή μου. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αν δεν σιγουρευτώ πρώτα ότι δίπλα σ’ έναν άνθρωπο «θ’ αράξω» για ένα μεγάλο διάστημα με σκοπό να τον γνωρίσω, να τον συμπαθήσω και πολύ αργότερα να τον αγαπήσω, προτιμώ να μη λέω και να μη δείχνω πολλά για ‘μένα. Δε σημαίνει ότι δε μιλάω καθόλου στους υπόλοιπους γνωστούς κι αγνώστους, το αντίθετο μάλιστα. Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε κιόλας. Οι περισσότεροι περιμένουμε να ‘ρθει η στιγμή που ένας άνθρωπος ταιριαστός σ’ εμάς θα εμφανιστεί κι εμείς πλέον θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια ουσιαστική, προσωπική σχέση μαζί του, χωρίς τον φόβο ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά. Αλλά και να πάει, δεν έχει και τόση σημασία καθώς την πρώτη στιγμή που συμπαθούμε έναν άνθρωπο, αυτό ούτε καν το σκεφτόμαστε.

Εγώ σήμερα την γνώρισα, εννοώ την γνώρισα πραγματικά. Την είχα δει πάνω από δέκα φορές σε τάξεις και διαδρόμους και σ’ ένα μάθημα είμαστε μαζί. Δεν μου είχε κάνει κάποια τρομερή αίσθηση, αλλά θυμάμαι εξ αρχής ότι πρόσεξα τα πρασινωπά μάτια της που ταίριαζαν πολύ ωραία με τα μαύρα μαλλιά της. Ώσπου ήρθε η ώρα και στο κοινό μας μάθημα μας βάλανε εργασίες οι οποίες έπρεπε να υλοποιηθούν κατά δυάδες και έτυχε εμείς να αποτελέσουμε τη μια δυάδα απ’ τις υπόλοιπες πέντε. Σήμερα συναντηθήκαμε για την εργασία μας.  Καθήσαμε  αντικριστά  και μιλήσαμε δέκα λεπτά για την παρουσίαση που έχουμε να κάνουμε και σχεδόν μια ώρα για τις ζωές μας. Κι ένιωσα ότι μετά από καιρό είχα μια πραγματικά ουσιαστική και ενδιαφέρουσα συζήτηση μ’ έναν άγνωστο άνθρωπο. Και έκατσα με προσοχή και άκουγα για τις περιπέτειες της και για το πώς μια μέρα λίγο μετά τα 20 της αποφάσισε ολομόναχη μ’ ένα σακίδιο στον ώμο να γυρίσει τον κόσμο. Και για πάνω από 6 μήνες ταξίδεψε Ινδία, Σρι Λάνκα, Σιγκαπούρη, Νέα Ζηλανδία, Αυστραλία και ξανά πίσω Ινδία. Και για τ’ ότι προσπαθούσε τον περισσότερο καιρό να ζήσει με περίπου 10 ευρώ τη μέρα, για τ’ ότι τα βράδια έπεφτε να κοιμηθεί και φοβόταν μην την ληστέψουν στα φθηνά ξενοδοχεία που έμενε, για τ’ ότι έτρεμε μην χαθεί κάποια στιγμή για τα καλά και την βρουν νεκρή ύστερα από καιρό σε καμιά απόμερη περιοχή στην άλλη άκρη του κόσμου.

Όμως αυτό που μου έμεινε τελικά ήταν η επιμονή της να συνεχίσει να ταξιδεύει. Είχε ανακοινώσει στους πάντες (οικογένεια, φίλους, γνωστούς) ότι θα πήγαινε ταξίδι να γνωρίσει άλλους τόπους, άλλα μέρη, άλλες κουλτούρες και δεν γύρισε πίσω, παρά μόνο όταν ένιωσε πως για την ώρα της έφτανε τόση περιπλάνηση.

«Θα μου δείξεις ποτέ φωτογραφίες από την Ινδία;» την ρώτησα στ’ αγγλικά και η φωνή μου πρέπει να έτρεμε από λαχτάρα να δω αυτά που είχε δει κι εκείνη. Νομίζω ότι για μια στιγμή την αιφνιδίασε η πρόταση μου, αλλά αμέσως μετά μου χαμογέλασε και μου είπε ότι μπορώ να πάω όποτε θέλω σπίτι της και να δω χιλιάδες φωτογραφίες.

Φεύγαμε από το πανεπιστήμιο και σκεφτόμουν ότι ένας τόσο κοσμογυρισμένος και θαρραλέος και κοινωνικός άνθρωπος θα έχει πολλούς φίλους και πολλά πράγματα να κάνει, άρα μήπως δεν έπρεπε να υπολογίζω στην προοπτική μιας φιλίας μαζί της;

«Μην ξεχάσεις να μου στείλεις τον αριθμό του κινητού σου» μου  είπε με σχεδόν αυστηρό τρόπο, «θέλω να τον έχω κι εγώ». Χαμογέλασα και της είπα πως θα της έστελνα μήνυμα από το κινητό μου μόλις γυρνούσα σπίτι. Αποχαιρετιστήκαμε ανανεώνοντας το ραντεβού μας για την Τετάρτη που θα ξαναδούμε την εργασία.

Δυο ώρες μετά μου είχε στείλει e-mail με κάποια επιστημονικά άρθρα που της είχα ζητήσει. Πήρα το κινητό μου στα χέρια και της έστειλα μήνυμα να την ευχαριστήσω για τα άρθρα. Μου απάντησε λίγη ώρα αργότερα ευχαριστώντας με από τη μεριά της, που της έστειλα το νούμερο μου, ενώ στο τέλος πρόσθεσε μια χαμογελαστή φατσούλα.

Μια καινούρια φίλη; Δεν ξέρω, θα φανεί. Το σίγουρο είναι ότι από τη στιγμή που αποχωριστήκαμε σκέφτομαι τις φωτογραφίες από την Ινδία που θα μου δείξει και χαμογελάω.

4 thoughts on “Ίσως μια καινούρια φίλη

  1. Η αίσθηση εμπιστοσύνης, ίσως είναι το βαρόμετρο για την εξέλιξη μιας σχέσης… Μοιάζει διαισθητική αλλά στο πέρασμα του χρόνου διαπιστώνουμε οτι είναι τεκμηριωμένη.

  2. Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί σου! Για το θέμα «εμπιστοσύνη σε μια σχέση» μπορώ να μιλάω και ν’ ακούω για χρόνια οπότε άγγιξες πολύ ευαίσθητες χορδές!🙂

  3. Blondbrained

    Έχεις τόσο δίκιο για την αναλογία έρωτα-φιλίας! Πάντα έλεγα ότι τις φίλες μου πρώτα τις ερωτεύομαι. Κάποια στιγμή σταμάτησα να το λέω, γιατί με παρεξηγούσαν! Ο έρωτας «ρέει» μέσα σε ό,τι μας έλκει. Ένα βιβλίο που σε κρατάει και το κρατάς με λατρεία είναι η γέφυρα ανάμεσα σε μας και τον/την συγγραφέα.Το ίδιο και η ερμηνεία από έναν/μία μουσικό που κατάφερε να μας εκστασιάσει. Αν δεν «ερωτευτείς», δεν ένιωσες… Κι όσοι προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν ισχύει, απλά φοβούνται να το παραδεχτούν, γιατί νομίζουν ότι είναι «προβληματικοί»… Ενοχές, ενοχές, ενοχές, η βασική ασθένεια που χτυπάει και τον «επίσημο» έρωτα!
    Καλή τύχη στην νέα σου φιλία! :]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s