Ένας μήνας στην Ολλανδία (πρώτος απολογισμός)

Το κορίτσι μου!

Σαν σήμερα πριν ένα μήνα ακριβώς έφτασα στο Μάαστριχτ. Αντιλαμβανόμενη λοιπόν τη σημερινή «επέτειο», αποφάσισα να κάνω έναν πρώτο απολογισμό των εμπειριών μου εδώ. Τα συμπεράσματα μου είναι λίγα, αλλά με τον καιρό θα πολλαπλασιάζονται, θα εμπλουτίζονται και θα γίνονται ακόμη πιο αντικειμενικά. Νιώθω πως ένας πολύ μικρός κύκλος έκλεισε – η πρώτη δύσκολη και «σκληρή» περίοδος – αλλά ακολουθεί ένα μεγάλο πολύμηνο διάστημα τ’ οποίο θα περιλαμβάνει πολλές και διαφορετικές εμπειρίες. Τώρα αρχίζω ουσιαστικά, οπότε θα έχει ενδιαφέρον να καταγράψω τι έχω αντιληφθεί έως τώρα για τη ζωή εδώ και καιρό αργότερα που θα διαβάζω τα ίδια μου τα λόγια θ’ αντιδρώ αναλόγως!

Ξεκινάω λοιπόν με τα 10 + 3 πράγματα που εντόπισα τον πρώτο μήνα παραμονής μου σε ολλανδικό έδαφος:

  1. Αυτός ο ολλανδικός καιρός δεν παίζεται με τίποτα! Το βράδυ μπορεί να βρέχει καταρρακτωδώς και να κάνει τρομερό κρύο, το πρωί να έχει δυνατό ήλιο και να «σκας» μ’ ένα τζιν μπουφανάκι, το μεσημέρι μπορεί ν’ αρχίσει να φυσάει δυνατά, για να φτάσει το βράδυ να ρίχνει χιονόνερο! Μα το Θεό, παραιτούμαι!!!
  2. Οι Ολλανδοί/έζες μπάρμεν/μπαργούμεν μας κάνουν πλάκα με τα ποτά εδώ! Μια γουλιά βότκα, με μισό λίτρο  λεμονάδα και σόδα, δεν είναι βότκα με λεμόνι, ανόητοι! Είναι απλά λεμονάδα! (Δε θα γυρίσω Θεσσαλονίκη για τα Χριστούγεννα; Στουπί θα είμαι κάθε μέρα στα ελληνικά μπαρ με τις υπέροχες μπόμπες τους! Πόσο μου λείπει αυτό το ελληνικό hangover όταν δεν έχεις ιδέα τι ήπιες χθες το βράδυ!)
  3. Τα οχήματα είναι αδύνατον να μην σταματήσουν όταν βλέπουν πεζό, αλλά κυρίως ποδήλατο. Πεντακόσια μέτρα μακριά να είσαι και να υπάρχει περίπτωση να φτάσεις, στην καλύτερη περίπτωση σ’ ένα λεπτό στην διασταύρωση, αυτοί θα κόψουν ταχύτητα, σχεδόν θα σε περιμένουν να φτάσεις πρώτος στη διασταύρωση για να σου δώσουν προτεραιότητα! Λατρεύω τους Ολλανδούς οδηγούς και τους καλούς τους τρόπους κι ας μου δημιουργούν αφόρητες ενοχές και ενδόμυχη καταπίεση να οδηγώ το ποδήλατο μου πιο γρήγορα!
  4. Μισώ τα μηχανάκια που αντί να πάνε από τον κανονικό το δρόμο, περνάνε μέσα από τους ποδηλατόδρομους. Ναι ρε μεγάλε, συμφωνώ. Δίκυκλο το ένα, δίκυκλο και το άλλο. Αλλά μη μου κορνάρεις γαμώτο, κάθε φορά που θα βρεθώ μπροστά σου σ’ έναν τόσο δα ποδηλατόδρομο! Εσύ έχεις μηχανή κι εγώ έχω πεθάνει στο πετάλι, άρα μάντεψε ποιος πρέπει να κάνει υπομονή! Και όχι, τις περισσότερες φορές, δεν μπορώ να πάω άλλο στο πλάι για να περάσεις, γιατί τότε θα βγω εγώ από τον ποδηλατόδρομο!
  5. Μισώ τα ολλανδικά τρένα! Και όχι μόνο τα ολλανδικά, αλλά και τα γερμανικά και τα βέλγικα! Για παράδειγμα, επιτρέπεται ένας άνθρωπος να προσγειώνεται 8 το βράδυ στο Βέλγιο και γνωρίζοντας ότι με το τρένο θα μπορέσει να είναι στο Μάαστριχτ σε μια ώρα και κάτι, να τρέχει με τη ψυχή στο στόμα να προλάβει το τελευταίο της ημέρας, προκειμένου να μην περάσει το βράδυ του στο σταθμό ή στο αεροδρόμιο; Βάλτε βραδινά δρομολόγια να πάρει η ευχή!
  6. Ακόμη δεν κατάλαβα γιατί γίνεται όλη αυτή η φασαρία για τις french fries, δηλαδή για τις βέλγικες τηγανητές πατάτες. (Πωλούνται κι εδώ σε πολλά μαγαζιά, αλλά για την εμπειρία θα φάω και όταν πάω στο Βέλγιο). Ειλικρινά, δεν αντιλαμβάνομαι πού εντοπίζουν πολλοί τη διαφορά στη γεύση, σε σχέση με τις άλλες τηγανιτές πατάτες. Αν εξαιρέσεις τις περίεργες σάλτσες που τους προσθέτουν – έφαγα μια σπέσιαλ με μαγιονέζα, ζωμό κάρυ και κρεμμύδι! – δε διαφέρουν σε τίποτα από τις δικές μας στα εγχώρια φαστφουντάδικα. Ειλικρινά, πολύς λόγος και κακό για το τίποτα!
  7. Μα γιατί τα λαχανικά εδώ είναι πιο ακριβά από το κρέας; Πιο ακριβά είπα; Πανάκριβα εννοούσα, σε σχέση με το κρέας και πολλά άλλα φαγώσιμα! Μου λένε πολλοί εδώ ότι τα λαχανικά είναι εισαγόμενα, δεν είναι ολλανδικής παραγωγής γι’ αυτό και πωλούνται ακριβά. Ναι, δεκτό το συγκεκριμένο επιχείρημα, αλλά εμένα πάλι μου φαίνεται «κάπως» το να πληρώνω τα 5 φύλλα μαρούλι, άντε και τα 6 σου λέω εγώ, στην ίδια τιμή που αγοράζω ένα φιλέτο κοτόπουλο ή δέκα λουκάνικα!
  8. Το άλλο «ανέκδοτο» είναι με τα μακαρόνια: Ψάχνεις σαν τρελός να βρεις μια απλή συσκευασία μακαρονιών των πεντακοσίων γραμμαρίων, σε τιμή κάτω του ενός ευρώ! Τι φάση και μ’ αυτό το θέμα; Τα μακαρόνια βρήκαν να έχουν ακριβά;
  9. Και ναι, ισχύει, όσο δεν πάει άλλο! Οι σακούλες των σούπερ-μάρκετ είναι λεπτές, σχίζονται εύκολα και σχεδόν σε όλα τα σούπερ-μάρκετ τις πληρώνεις – ευτυχώς, όχι ακριβά.
  10. Φυσικά, δε θα μπορούσα να κλείσω τα δέκα πρώτα συμπεράσματα μου χωρίς μια αναφορά στα ποδήλατα (τόσα άρθρα εξάλλου έγραψα γι’ αυτά!). Μια συμβουλή έχω μόνο να δώσω: τα ποδήλατα και τα μάτια σας! Και δεν εννοώ μόνο να τα προσέχετε, για να μην σας τα κλέψουν. Πιο σημαντικό πλέον για ‘μένα είναι να τοποθετείς το ποδήλατο σου κάπου που θα είσαι κατά 90% σίγουρος ότι δε θα στο αναποδογυρίσουν, δε θα στο ρίξουν παρέα με την αλυσίδα που το έχεις δέσει, κοινώς δε θα στο καταστρέψουν. Είναι τραγικό αυτό που βλέπω στη σχολή ας πούμε: ο άλλος για να πάρει το δικό του ποδήλατο είναι ικανός να ρημάξει δέκα διπλανά και αν του πεις και τίποτα χαζογελάει ή διαμαρτύρεται λέγοντας σου ότι τα άλλα ποδήλατα δεν ήταν καλά βαλμένα κι έτσι για να βγάλει το δικό του, αναγκάστηκε να ρίξει μερικά (τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις βαριέται να τα επαναφέρει στη θέση τους ή παίζει και να μην μπορεί, αν είναι περίεργα δεμένα). Οπότε, επειδή μπορεί κι εσείς ν’ ακούσετε το συγκεκριμένο επιχείρημα για το ποδήλατο σας (ότι ενοχλούσε/ δεν ήταν στερεωμένο/ βρισκόταν σε κακό σημείο κ.λ.π.), φροντίστε να το αφήνετε κάπου και κάπως, ώστε κανένας ανόητος να μην βρεθεί να το χτυπήσει (όχι τίποτε άλλο, ποιος τρέχει μετά για επισκευές;!;!).

Για το τέλος άφησα 3 λόγους που μ’ αρέσουν πολλοί οι Ολλανδοί σαν άνθρωποι:

  1. Μιλάνε σχεδόν όλοι αγγλικά – πολύ βασικό – κι έτσι μπορείς να βγάλεις μιαν άλφα συνεννόηση σχεδόν όπου κι αν βρίσκεσαι.
  2. Είναι όλοι πολύ εξυπηρετικοί και πρόθυμοι να σε βοηθήσουν ανά πάσα στιγμή – με την προϋπόθεση να το ζητήσεις ευγενικά! (ή τουλάχιστον έτσι μου έδειξαν τα άτομα που συναναστράφηκα)
  3. Είναι πραγματικά χαλαροί σε όλα – όχι όμως με το σαλονικιώτικο τρόπο. Στη Θεσσαλονίκη πίνουμε φραπέδες και αυτοί πίνουν μπύρα όλη μέρα, οπότε οι παρενέργειες ως το βράδυ είναι εμφανείς! Επίσης, αυτό που ζηλεύω με την καλή έννοια είναι ότι τελειώνοντας με τις δουλειές τους, βγαίνουν έξω οικογενειακώς και διασκεδάζουν. Ειδικά τα πρωινά του Σαββάτου, οι καφετέριες και τα εστιατόρια είναι γεμάτα κόσμο που τρώει, πίνει καφέ ή μπύρα, μιλάει με φίλους, γενικότερα περνάει καλά. Καλώς ή κακώς, εδώ πάνω βιώνουν -ακόμα τουλάχιστον – μια ποιότητα ζωής και μια ήρεμη καθημερινότητα, την οποία εμείς, ειδικά τα τελευταία χρόνια, την έχουμε στερηθεί πολύ.

Μια ευχή κι ας ξέρω ότι θα περάσει καιρός μέχρι να πιάσει (και αν πιάσει): Μακάρι να ξαναδώ Έλληνες ανέμελους, όπως βλέπω τώρα ήρεμους Ολλανδούς. Όμως, με μια προϋπόθεση: Δε θέλω τον Έλληνα του παρελθόντος που καθόταν ανυποψίαστος(;) για το τι τον περιμένει και ψήφιζε ότι του ερχόταν πιο βολικό, πιστεύοντας ότι θα συνεχίσει για πολλά χρόνια να κάθεται αραχτός και αυτός, αλλά και τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Θέλω έναν Έλληνα που αντέχοντας αυτή την κρίση – που είναι περισσότερο κοινωνική και πολιτική, παρά οικονομική, κι αυτή είναι η αλήθεια, κι ας πεινάνε δυστυχώς κάποιοι άνθρωποι – θα βγει πιο έξυπνος και όχι κουτοπόνηρος όπως ήταν μέχρι τώρα, πιο υποψιασμένος και έτοιμος να μην ξανακάνει τα ίδια λάθη. Μόνο τότε θα δικαιούται και θα του αξίζει, να χαλαρώσει και να πιει με τους φίλους του τις μπύρες όλου του κόσμου!

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Ένας μήνας στην Ολλανδία (πρώτος απολογισμός)

  1. Blondbrained

    Εγώ ένα κατάλαβα: ακόμα και στην Ολλανδία με τους ευγενικούς οδηγούς, οι μηχανόβιοι παραμένουν αλλαζόνες! Ακούς… Λουκά;;;; 😛 Πολύ ωραίο άρθρο, και επιτέλους έθιξες και τα κακά κι ανάποδα των Ολλανδών -φαντάζομαι θα υπάρχουν κι άλλα- γιατί είχα αρχίσει να ονειρεύομαι ότι μεταναστεύουμε στην Ολλανδία οικογενειακώς!

    1. χαχαχαχα φυσικά και έχουν πολλά αρνητικά οι Ολλανδοί, κανένας λαός δεν μπορεί σε όλα να είναι σωστός (και εξαρτάται βέβαια τι θεωρεί ο καθένας καλό και κακό σ’ έναν άνθρωπο αλλά και σε μια κουλτούρα). Πάντως για την οικογενειακή μετανάστευση μπορούμε να το συζητήσουμε σοβαρά σε κανά 10μηνο από τώρα που ίσως να ψάχνω κι εγώ μόνιμη κατοικία εδώ γύρω… 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s