Η πρώτη μου κοπάνα (και λογικά όχι και η τελευταία!)

Εντάξει, τ’ ομολογώ. Εδώ και ώρες την είχα την ιδέα! Ίσως και από τη στιγμή που ξύπνησα. Δεν ήταν ακριβώς ότι δεν ήθελα, περισσότερο σκεφτόμουν πως δεν άξιζε τον κόπο. Και τελικά ναι, το έκανα, έκανα σκασιαρχείο όπως λέγανε και στις παλιές ελληνικές ταινίες.

Ειλικρινά, δεν πιστεύω ότι είμαι παρορμητικός άνθρωπος. Γι’ αυτό και μέχρι τελευταία στιγμή δεν πίστευα ότι θα το κάνω. Ήμουν πάνω στο ποδήλατο μου και κατευθυνόμουν προς τη σχολή μου. Είχα πιστέψει κι εγώ η ίδια πως θα πήγαινα στο μάθημα. Έφτασα στο πάρκινγκ με τα ποδήλατα και έδεσα το δικό μου σε μια κενή θέση που βρήκα. Περπάτησα τα διακόσια μέτρα μέχρι το κτίριο της σχολής μου. Έφτασα στην είσοδο και τότε σταμάτησα. Κοίταξα μέσα από τη μεγάλη τζαμαρία. Φοιτητές πηγαινοέρχονταν και μπαινοβγαίνανε συνεχώς στο κτίριο. Και τότε ένιωσα πως πάω να κάνω μεγάλη ανοησία. Πάω να κάνω μάθημα ενώ δεν έχω κέφι, άρα μήπως να μην πάω καθόλου, αν είναι να πάω και να το κάνω με το μυαλό στην πόρτα;

Κι έτσι, σαν να είχα ξεχάσει απλά κάτι, έκανα μεταβολή 180 μοιρών και άρχισα ν’ απομακρύνομαι από τη σχολή. Όχι, εντέλει δε θα πήγαινα στο μάθημα σήμερα. Επέστρεψα στη θέση που είχα αφήσει πριν ακριβώς τρία λεπτά το ποδήλατο μου, το ξεκλείδωσα και πήρα το δρόμο της επιστροφής. Πριν το σπίτι, σταμάτησα στο σούπερ-μάρκετ να πάρω ψωμί και μια μεγάλη σοκολάτα – θα μου χρειαστεί σίγουρα μες τη βδομάδα!

Το αστείο της υπόθεσης ήταν ότι χθες μέχρι αργά το βράδυ διάβαζα για τα μαθήματα της εβδομάδας. Οπότε δεν ξέρω ειλικρινά σήμερα τι μ’ έπιασε. Ίσως να έφταιξε και η σιγουριά που έχω για τις διδασκαλίες οι οποίες γίνονται με προβολή διαφανειών στον πίνακα, οι οποίες διαφάνειες και ανεβαίνουν στη συνέχεια στην ιστοσελίδα του πανεπιστημίου. Οπότε μέσα μου υπήρχε και η σκέψη ότι τα ίδια που θα μας πει σήμερα ο – γοητευτικότατος και συμπαθέστατος κατά τ’ άλλα – καθηγητής μας, θα υπάρχουν μετά από λίγες ώρες και ηλεκτρονικά. Άρα μήπως να μην πήγαινα;

Η φωνή της λογικής μου έλεγε ότι σαν καλή φοιτήτρια θα έπρεπε να πάω να παρακολουθήσω το μάθημα γιατί όπως και να ‘χει κακό δε θα μου κάνει και μπορεί ν’ ακούσω και κάτι παραπάνω. Τι να κάνουμε, όμως; Σήμερα, μάλλον υποσυνείδητα και εντέλει συνειδητά, αποφάσισα να μην είμαι καλή φοιτήτρια. Και δεν έχω σκοπό να το μετανιώσω καθόλου. Αφού το ‘κανα, τώρα πάει, τελείωσε. Θα το απολαύσω! Κι επειδή έχω αυτογνωσία, σίγουρα αυτή δε θα ‘ναι η τελευταία μου κοπάνα! Καμιά περίεργη μέρα που θα είμαι πάλι εκτός τόπου, θα το ξανακάνω.

Σήμερα ο αέρας λυσσομανάει κυριολεκτικά! Ακούγεται μες σε όλο το σπίτι, λες και είναι έτοιμος να μας πάρει μαζί με το σπίτι! Παρ’ όλα αυτά έχει ήλιο και αρκετή ζέστη, αλλά το πρωί έβρεχε. Τι ανώμαλος καιρός, Θεέ μου, σ’ αυτή τη χώρα!;!;! Κλείνω το παράθυρο μου να μην έχουμε κανένα ατύχημα και πάω να μαγειρέψω φασολάκια.

2 thoughts on “Η πρώτη μου κοπάνα (και λογικά όχι και η τελευταία!)

  1. Blondbrained

    Δεν νοείται φοιτητής που δεν έχει κάνει σκασιαρχείο. Είναι σαν να λες ότι έζησες χωρίς να κάνεις ποτέ στην ζωή σου μια παρασπονδία! Τι σόι ζωή είναι αυτή; :p

    1. Πολύ σωστό το σκεπτικό σου και έτσι ακριβώς το είδα εγώ! Απλά ξέρεις πως είναι η γραμμή σε σπουδές/επαγγελματικά ζητήματα κ.λ.π. Πρέπει να είσαι άψογος και συνεπής και…, και…, και… Οπότε κάποια στιγμή αποφασίζεις μόνος σου να πάρεις άδεια από τη σημαία και να κάνεις αυτό που θέλεις!😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s