Ο Ύμνος της Αγάπης

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να χρησιμοποιεί τον υπολογιστή με σχετική ευχέρεια το έχω κάνει πολλές φορές. Έχω πληκτρολογήσει δηλαδή στο google τη λέξη «αγάπη» και κάθε φορά είμαι γεμάτη περιέργεια να δω τις ηλεκτρονικές σελίδες που θα μου εμφανίσει.

Δεν ξέρω κάθε φορά που το επιχειρώ αυτό, τι αποτελέσματα περιμένω ότι θα ‘χω, αλλά σίγουρα τα βράδια που μπήκα στη διαδικασία να ψάξω στο διαδίκτυο για τη λέξη «αγάπη» είχα μια περίεργη μελαγχολική διάθεση, ανάλογη με αυτήν που έχω τώρα.

Όσος καιρός κι αν περάσει, όσες φορές κι αν ψάξω για τη λέξη «αγάπη», πάντα στις πρώτες ηλεκτρονικές «προτάσεις» θα συναντώ την επιστολή προς Κορινθίους Α’ του Αποστόλου Παύλου, που αργότερα ονομάστηκε από πολλούς μελετητές και «Ύμνος της Αγάπης». Με αυτό τον τίτλο η επιστολή έχει αναδημοσιευτεί και μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου.

Το παράδοξο είναι ότι το κείμενο αυτό του Αποστόλου Παύλου δε συγκινεί μόνο θρησκευόμενους ή ακόμη χειρότερα θρησκόληπτους ανθρώπους. Δεν αποτελεί επίσης αποκλειστικά αντικείμενο μελέτης των θεολόγων ή ακόμη και των φιλολόγων (καθώς είναι γραμμένη στα αρχαία ελληνικά). Πρόκειται για λόγια που εκφράζουν ένταση, πάθος, αλήθεια και λυρισμό και δεν είναι και λίγοι οι καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν απ’ αυτά χρησιμοποιώντας τα με ποικίλους τρόπους. Απ’ όσο μπορώ να ξέρω διαβάζοντας κατά καιρούς για το συγκεκριμένο κείμενο, πολλοί το θεωρούν ποίημα, ενώ άλλοι μετατρέποντας τα λόγια  του σε στίχους, τα μελοποίησαν. Οι συγκεκριμένοι «στίχοι» έχουν τραγουδηθεί τόσο από Έλληνες καλλιτέχνες όσο και από ξένους.

Εγώ προσωπικά δε θα ξεχάσω ποτέ τον εαυτό μου, 19 χρονών, στην πρώτη παράσταση της ζωής μου, στο θεατρικό εργαστήρι που φοιτούσα τότε. Ήταν η πρώτη μας χρονιά κι εγώ με τους συμμαθητές μου θα απαγγέλαμε αποσπάσματα από Αρχαίες Τραγωδίες. Εμείς πολύ μικροί τότε, το μέγεθος αυτού που προσπαθούσαμε δειλά να προσεγγίσουμε τεράστιο. Εκτός από το τρελό κυνηγητό, τις ατελείωτες πρόβες, τις συνεχείς απαιτήσεις των δασκάλων μας προκειμένου να φτάσουμε στο όριο των εκφραστικών μας ικανοτήτων, θυμάμαι έντονα την πρεμιέρα. Η παράσταση μας άρχιζε και στα πρώτα μόλις δευτερόλεπτα δυο φωνές – μια αντρική και μια γυναικεία – μιλούσαν στον κόσμο: «Εάν ταις γλώσσαις λαλώ των ανθρώπων και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον».

Καλύτερα όμως να μοιραστώ κάθε λέξη…

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι. Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέργει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. Είτε γλώσσαι, παύσονται. Είτε γνώσις, καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γιγνώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν. Οταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Οτε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην. Οτε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι` εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον. Αρτι γιγνώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μείζων δε τούτων η αγάπη» – Α’ Κορινθ., ιγ’ 13

Νεοελληνική απόδοση

Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει η σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως.

Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αv παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι.

Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει

Αν υπάρχουν ακόμα προφητείες, θα έλθει μέρα που και αυτές θα καταργηθούν αν υπάρχουν χαρίσματα γλωσσών και αυτά θα σταματήσουν αν υπάρχει γνώση και αυτή θα καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια γνώση και προφητεία· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, σκεφτόμουν ως νήπιο, έκρινα ως νήπιο. Όταν έγινα άνδρας, κατάργησα τη συμπεριφορά του νηπίου. Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η ΑΓΑΠΗ.

(Να σημειώσω βεβαίως πως η νεοελληνική απόδοση  δεν είναι δική μου. Την δανείστηκα από εδώ καθώς τα αρχαία ελληνικά μου δυστυχώς δε βρίσκονται και στην καλύτερη τους κατάσταση!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s