Χαμένη στην πόλη!

Συμβουλή προς κάθε φοιτητή/φοιτήτρια που μετακομίζει σ’ έναν ξένο τόπο: τον πρώτο καιρό μην κυκλοφορείτε ΠΟΤΕ χωρίς χάρτη ή χωρίς κάποιον άλλον μαζί σας, που να γνωρίζει την ευρύτερη περιοχή και να ξέρει πού σας πάει. Αν δεν υπάρχει τίποτα απ’ τα δύο εύκαιρο, προσπαθήστε, τουλάχιστον, να μη βγαίνετε μόνοι σας έξω, χωρίς κάποιον άλλον άνθρωπο για παρέα, ακόμη και μ’ έναν εξίσου άσχετο με σας, που δεν ξέρει τίποτα από την πόλη. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα σας φανεί χρήσιμος τη στιγμή που θα νιώσετε πραγματικά μόνοι, επειδή – ξεκάθαρα – δεν θα έχετε ιδέα που πάτε, οπότε και θα θελήσετε να γυρίσετε να του/της πείτε: «Ρε συ, χαθήκαμε!» Τουλάχιστον εμένα αυτός ο άνθρωπος μου χρειάστηκε κι ευτυχώς ήταν μαζί μου! 

Δεν ξέρω πραγματικά τι γίνεται σε άλλες πόλεις και σε άλλες χώρες. Στο Μάαστριχτ όμως χάνεσαι κι όταν λέμε «χάνεσαι», κυριολεκτούμε. Αυτό συνέβη όταν ψάχναμε με τη συγκάτοικο μου, τη δεύτερη μέρα που ήμασταν εδώ, το κέντρο της πόλης, με τα –κλασσικά – πολλά μαγαζιά και τις ατελείωτες μπυραρίες, και από μία λάθος στροφή (ειλικρινά μόνο μία λάθος στροφή!) βρεθήκαμε σ’ έναν μεγάλο δρόμο που πλέον βάζω στοίχημα ότι αν τον συνεχίζαμε, θα μας έβγαζε εκτός πόλεως, για να μην πω καλύτερα σε άλλη πόλη! Η συγκάτοικος μου πάντως, μέχρι κι αυτό το πίστεψε κάποια στιγμή! Ότι με τα πόδια θα φτάναμε σε άλλη πόλη, αλλά σίγουρα όχι στο κέντρο της δικής μας!

Δεν είναι δα και μυστικό, τ’ ότι ο εγκέφαλος για να καταγράψει σημεία – ορόσημα, διαδρομές και ονόματα δρόμων και περιοχών – ειδικά αν όλα είναι γραμμένα σε μια γλώσσα που δεν ξέρουμε καλά – χρειάζεται ένα πράγμα: χρόνο!

Ο χρόνος θα σου επιτρέψει να σχηματίσεις νέες εικόνες και περίπλοκες συσχετίσεις στο μυαλό σου, έως ότου φτάσεις στο επίπεδο να βαδίζεις για κάπου με κλειστά μάτια. Χρόνο όμως πρέπει να έχεις και για ν’ ανακαλύψεις, σιγά-σιγά, όλα όσα χρειάζεσαι ή έχεις ακούσει από τρίτους ή σ’ ενδιαφέρουν προσωπικά. Μια πόλη όσο μικρή κι αν είναι, δε μαθαίνεται σε δυο και τρεις μέρες. Πάντα υπάρχει μια νέα έκπληξη και μια όμορφη ανακάλυψη που θα σ’ ενθουσιάσει και θα σε κάνει να παραδεχτείς: «Αυτό δεν το είχα δει ποτέ μου!».

Οπότε, όπου κι αν είστε, όσο κι αν χαμένοι στην πόλη μπορεί κάποια στιγμή να νιώσετε, διατηρείστε την ψυχραιμία σας και κάντε το πιο απλό πράγμα: ρωτήστε. Ο σοφός λαός μας λέει ότι «ρωτώντας πας στην πόλη» και μάλλον γι’ αυτό κι εμείς μετά από τις πληροφορίες μερικών εξυπηρετικότατων περαστικών βρήκαμε και το κέντρο της πόλης αλλά και το δρόμο για το σπίτι μας.

Δε χρειάζεται βεβαίως να πω, ότι μετά από αυτό τον μαραθώνιο και την ολική έλλειψη προσανατολισμού που βιώσαμε και μας έκανε να ψάχνουμε για ώρες, δεν περπατάμε ποτέ προς μέρη που δεν ξέρουμε καθόλου. Πού θα πάει, με τα ποδήλατα – που ελπίζω να αγοράσουμε μες αυτή την εβδομάδα! – σιγά-σιγά θα το μάθουμε κι αυτό το «χωριουδάκι» που λέγεται Μάαστριχτ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s