Πολιτισμικό σοκ αλά ολλανδικά!

Image

You can find this post in English here

Και πώς να μην το πάθεις αφού η πρώτη μέρα σου ήταν με μια λέξη «ακατανόητη»; Ειλικρινά, δεν ξέρω αν μπορώ να βρω άλλο ρήμα για να την περιγράψω. 

Πόσο ψύχραιμος να είναι κάποιος όταν προσγειώνεται στο Ντίσελντορφ και από τη στιγμή που πατά το πόδι του στο αεροδρόμιο, βρίσκεται σε μια διαρκή υπερπροσπάθεια, να περάσει από τα γερμανικά στα ολλανδικά σύνορα και εντέλει το καταφέρνει φτάνοντας στον τελικό προορισμό του μετά από 6 ώρες;

Καθυστερήσεις, στάσεις σε σιδηροδρομικούς σταθμούς με ακατανόητα ονόματα – τόσο στα γερμανικά όσο και στα ολλανδικά, συνεχείς ερωτήσεις σε όποιον βρεις γύρω σου και σου μοιάζει λίγο αξιόπιστος, και φυσικά συνεχείς μετεπιβιβάσεις από τρένο σε τρένο, φορτωμένοι σαν γαϊδούρια – και λίγα λέω! – συνθέτουν το τοπίο της 6ωρης περιπλάνησης μας. Δυο Ελληνίδες και ένας Έλληνας που γνωρίστηκαν στο αεροδρόμιο και αναζητώντας ένα κοινό σημείο αναφοράς και μια καλή παρέα για το πέρασμα στην Ολλανδία (δυστυχώς ή ευτυχώς σε τέτοιες περιπτώσεις η καλή παρέα πρέπει να μιλάει τη γλώσσα σου για να μην νιώθεις ατελείωτα μόνος/η στον κόσμο!) , κατέληξαν  να προσπαθούν με όσες δυνάμεις είχαν, για πάνω από έξι ώρες, να φτάσουν στον προορισμό τους.

Και φτάνοντας στον προορισμό τους και σκέφτονται ότι επιτέλους τελείωσαν όλα και θα ηρεμήσουν. Εντούτοις όμως, συνεχίζουν να δέχονται νέες πληροφορίες και  βιώνουν αναπάντεχα γεγονότα και προφανώς όχι πάντα ευχάριστα!

Πρώτο σοκ: διαμονή σε διώροφο σπίτι – δεν το ‘χω ξανακάνει ποτέ!

Δεύτερο σοκ: συγκατοίκηση με ανθρώπους από διαφορετικά μήκη και πλάτη της γης – επίσης δεν το ‘χω ξανακάνει ποτέ!

Τρίτο σοκ: μετά τις 7 το απόγευμα δεν υπάρχει τίποτα ανοιχτό έξω για να βρεις να φας. Από εστιατόρια μέχρι σαντουϊτσάδικα. Από καθαρή τύχη βρίσκουμε εγώ και η ομοεθνής συγκάτοικος μου ένα σούπερ μάρκετ στο δρόμο – για τα πρώτα βασικά μας ψώνια – και στα επόμενα λεπτά ένα τύπου ολλανδικό «γυράδικο» της κακιάς ώρας που φτιάχνει από γύρο μέχρι κεμπάπ. Και η πείνα να είναι τέτοια που να σκέφτεσαι «θα κάτσω να φάω κι ας πάθω τροφική δηλητηρίαση!».

Και προσπαθείς να καταλάβεις τι στην ευχή απ’ αυτά που υποτίθεται ότι φτιάχνονται στο μαγαζί, μπορεί να τρώγεται με σχετική ευκολία και λιγοστό κίνδυνο. Και τελικά καταλήγουμε να παραγγείλουμε η μία χοιρινό και η άλλη από κοτόπουλο κεμπάπ. Και να μοιάζει με το δικό μας το γύρο αλλά πολύ πιο άγευστο και πολύ κατώτερης ποιότητας – παρ’ όλο που οι συμπαθέστατοι υπάλληλοι του μαγαζιού δείξανε να το περιποιούνται ιδιαίτερα!

Και καμιά από τις γνωστές γαρνιτούρες – για πατάτες δεν το συζητάμε καν! Κάτι μαρούλια και κάτι ντομάτες μόνο βρίσκονταν μέσα στην – τύπου και πάλι – αραβική πίτα. Το πιο μεγάλο χτύπημα έρχεται προς το τέλος, όταν μας ρωτάνε για το ποια σος θα θέλαμε στα σάντουιτς μας κι εμείς απ’ όλα τα περίεργα που βλέπαμε, διαλέξαμε το τζατζίκι – ναι, ισχυρίζονταν πως έχουν κι απ’ αυτό στο μαγαζί τους! Και να μας το φέρνουν το τζατζίκι δίπλα από το σάντουιτς.  Προσοχή: ΟΧΙ ΜΕΣΑ στο σάντουιτς, αλλά δίπλα σ’ ένα τόσο δα μπολάκι μ’ ένα μικρό κουταλάκι για την κάθε μια. Σχεδόν αυτόματα σου έρχεται να ρωτήσεις προς τι αυτή η βίαιη περιθωριοποίηση του τζατζικιού από το υπόλοιπο σάντουιτς, αλλά το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο απλά δεν μπαίνεις καν στη διαδικασία. Η πείνα είναι τόσο τεράστια που σκέφτεσαι να το ρίξεις από πάνω, όπως το πιπέρι ή το αλάτι, να τελειώνεις, αφού το πλήρωσες που το πλήρωσες!

Κάποια στιγμή ένας από τους «ταλαντούχους» μάγειρες του μαγαζιού κάνει τη μοιραία ερώτηση «Where are you from?» και ακούγοντας την απάντηση μας, απλά  συνεχίζει τη δουλειά του, σαν να μην ρώτησε ποτέ και σαν να μην απαντήσαμε κι εμείς ποτέ! Βρε ξανθομπάμπουρα, έχεις αναλογιστεί ποτέ σου, ότι έχεις δουλειά στην Ολλανδία και πουλάς κεμπάπ, γύρο, σουβλάκι και τζατζίκι – και όχι μέσα, αλλά δίπλα στα σάντουιτς – επειδή κάποιοι ξεκίνησαν να τα μαγειρεύουν πρώτοι; Και μετά ξυπνήσατε όλοι εσείς εδώ πάνω και ανοίξατε μαγαζιά! (Ο εθνικισμός μου στα ύψη, το αναγνωρίζω, αλλά με κάτι τέτοια ξυπνάει συνήθως ο «Ελληνάρας» μέσα μου και δε κρατιέμαι!)

Και ν’ αναρωτιέται η έρμη συγκάτοικος μου, τι εθνικότητας τους κάνω – γιατί πέρα από τον ξανθομπάμπουρα, οι περισσότεροι ήταν αρκετά μελαχρινοί – κι εγώ να υποθέτω χωρίς ταυτόχρονα να έχω καμία διάθεση να μάθω: Τούρκοι; Άραβες; Σύριοι; Πάντως σίγουρα όχι Έλληνες! Κανένας Έλληνας, όσο μαλάκας και να ήταν, δε θα άφηνε το τζατζίκι, έξω από την πίτα! Τέλος!

Η ιδέα της επιστροφής στο σπίτι φάνταζε πλέον σαν όαση μετά από πολύωρο περπάτημα στην έρημο. Τι και αν σ’ όλη τη διαδρομή, βλέπαμε σπιταρόνες με μεγάλα παράθυρα (Θεέ μου πόσο τεράστια τα έχουν εδώ! Πιάνουν σχεδόν όλο τον τοίχο του σπιτιού τους! Ίσως γι’ αυτό οι Ολλανδοί να μην κάνουν πολλά παιδιά! – πονηρό γέλιο εδώ! Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!)

Και όλα τα σπίτια γύρω σαν κουκλόσπιτα: αυλίτσες, ποδηλατάκια, αγαλματάκια, τρεχούμενα νεράκια! Και όλα τόσο όμορφα μα και τόσο αδιάφορα τη δεδομένη στιγμή! Μοναδική μου επιθυμία να επιστρέψω σπίτι και να μιλήσω ηλεκτρονικά με κάποιον δικό μου, να με χαλαρώσει – γιατί εγώ δε χαλάρωνα με τίποτα!

Κι ενώ μίλησα, και η ώρα πέρασε, κι εγώ νύσταξα και εντέλει είπα ότι θα πάω χαλαρή για ύπνο και θα ξεκουραστώ επιτέλους μετά το χιλιάρι –για ποια κατοστάρια μιλάνε άλλοι; – της πρώτης μέρας, σηκώνομαι πάνω στο πρώτο  δίωρο ύπνου με μια διάθεση στα τάρταρα και με συμπτώματα μιας καραμπινάτης – σχεδόν –  κρίσης πανικού! Τρέχω, ξυπνάω τη συγκάτοικο μου – καλά άρχισε η συγκατοίκηση! – και μες το λήθαργο της προσπαθούσε να ηρεμήσει και να παρηγορήσει μια μανιακή – εγώ ήμουν αυτή! – που τη ρωτούσε στις 2 τα ξημερώματα αν θ’ αντέξουμε ένα χρόνο σ’ αυτή τη χώρα, μ’ αυτό τον καιρό με τις γενικές υπάρχουσες συνθήκες και μακριά απ’ όσα  ξέραμε και μάθαμε στην Ελλάδα.

Όπως λέγανε οι παλιοί μας «πόνος που μοιράζεται, κόβεται στα δύο», έτσι και η νυσταγμένη συγκάτοικος μου, κατάφερε στο δεκάλεπτο πάνω, να με ηρεμήσει κάπως και να με πείσει να πάω στο δωμάτιο μου και να ξαναδοκιμάσω να κοιμηθώ. Η δοκιμή ξεκίνησε δειλά, αλλά τελικώς επετεύχθη με τη βοήθεια λίγης μουσικής που είχα βάλει ν’ ακούω στ’ αυτιά μου. Το αποτέλεσμα ήταν υπέρ του δέοντος θετικό – αν σκεφτεί κανείς τι είχε προηγηθεί – και το ξημέρωμα με βρήκε ξεκούραστη και σίγουρα με πολύ καλύτερη διάθεση! Λίγη κουβέντα με αγαπημένα πρόσωπα από Ελλάδα και λίγη πλάκα με τη συγκάτοικο μου, ήταν αρκετά, ώστε αυτή τη στιγμή που γράφω, να ετοιμάζω παράλληλα τα ρούχα που θα βάλω για να βγω έξω, για τα πρώτα μου πραγματικά ψώνια στο Μάαστριχτ.

Η κρίση πανικού ήταν το προηγούμενο βράδυ και όσο πιο πολύ συνηθίζω εδώ, τόσο πιο μακριά θα μου φαντάζει η χρονική στιγμή κατά την οποία συνέβη. Έχει αρκετά δυνατό ήλιο σήμερα και χτυπάει κατευθείαν μέσα στο δωμάτιο μου. Φτάνει το γράψιμο, φτάνουν οι αρνητικές σκέψεις. Βγαίνω έξω στον ολλανδικό ήλιο!

12 thoughts on “Πολιτισμικό σοκ αλά ολλανδικά!

  1. Πέγκυ

    Μετά από αυτό το άρθρο, θέλω να πάω μόνο και μόνο για να κάνω σαματά στους τύπους στο σουβλατζίδικο της κακιάς ώρας! Να τους φέρω το τζατζίκι καπέλο και να φωνάζω «I’m Greek, reeeee»! :] Γλαφυρότατη ήσουν. Σκέτη απόλαυση και σόρρι δηλαδή. Εσύ τα τραβάς εμείς γελάμε. Αλλά γι’ αυτό δεν τα έγραψες; Για να γελάσουμε κι εμείς κι εσύ στο τέλος; Έτσι είμαστε οι Έλληνες, γελάμε με τον πόνο μας και όλα περνάνε, ναι;

    1. Ευχαριστώ Πέγκυ μου για τα καλά λόγια. Πραγματικά το ‘γραψα πιο πολύ για να γελάσουμε γιατί δεν αξίζει τον κόπο να στενοχωριόμαστε γι’ ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι μαγειρεύουν ελληνικά και δεν έχουν ιδέα από ελληνική κουζίνα! Απλά οι τύποι έχασαν δύο καλές πελάτισσες για πάντα! Άσχετα, που δε θα το μάθουν ποτέ😛

  2. Καλώς ήρθες στην Ολλανδία:) Πρώτον, δεν ήταν τζατζίκι αλλά knoflook sauce, δηλαδή σάλτσα σκόρδου. Έρχεται από την ανατολή και διαφέρει στο είδος του γιαουρτιού, οπότε δεν έτρωγες κάτι που δημιούργησαν πρώτοι οι έλληνες:) Επίσης ήσουν σε μουσουλμανικό μαγαζί άρα δεν μπορεί να έφαγες χοιρινό, αρνί θα ήταν:) Στα λέω απλά για να τα δεις με κάποια χαλαρότητα τα δεδομένα, και ότι δεν είναι όλα από την Ελλάδα ούτε οι «ελληναράδες» έχουμε την πρωτιά:)

    Καταλαβαίνω σίγουρα τον πανικό σου και το σοκ. Τα έχω περάσει όταν πήγα Αμερική, στην Ολλανδία όμως μετά κατάλαβα το εξής απλό: απέχεις μόνο 3 ωρίτσες από την Ελλάδα, τους φίλους σου, και την οικογένεια σου. Ένας χρόνος είναι λίγος, χαλάρωσε και απόλαυσε την εμπειρία, μαγείρεψε ωραίο φαί, να πας στην λαϊκή να πάρεις φρέσκα προϊόντα, πιες ένα μπουκάλι κρασί με την συγκάτοικο. Έλα ένα ταξιδάκι προς Άμστερνταμ (το Μάαστριχ είναι επαρχία δυστυχώς). Και γενικά κάνε παρέες, για να μην νιώθεις μόνη.

    Η Ολλανδία έχει πολλά να σου προσφέρει, κυρίως ηρεμία να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Στην Ελλάδα έχουμε και πιο ωραίο φαί, και πιο ωραία έθιμα, και πιο ωραίες παρέες και πιο ωραίο καιρό, και πιο ωραία τοπία. Αυτό που δεν έχουμε είναι χρόνο και χρήμα να ανθήσουμε… (το χρήμα μπορεί να ακούστηκε ρηχό αλλά χρειάζεται και από αυτό λίγο)

    1. Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια και τις συμβουλές και ήδη έχω σκοπό να κάνω πολλά απ’ αυτά που μου προτείνεις (μερικά μάλιστα τα έχω ήδη κάνει!) Μέσα σ’ όλα συμπεριλαμβάνεται και το ταξίδι στο Άμστερνταμ!🙂
      Κατάλαβα απ’ την πρώτη στιγμή πως η Ολλανδία είναι πολύ διαφορετική χώρα (πολλούς λόγους τους έχω αναφέρει στο συγκεκριμένο άρθρο και γενικά στο μπλογκ) άρα δεν έχω πλέον αυταπάτες ότι θα είμαι όπως στο σπίτι μου… (και δεν ήταν και ο αρχικός μου σκοπός και στόχος!)

      Το χιουμοριστικό σκηνικό στο μουσουλμανικό σουβλατζίδικο το έβαλα μόνο και μόνο για να τονίσω τις διαφορές αλλά και να προειδοποιήσω όσους ζουν εδώ και θελήσουν να βρεθούν σε μαγαζί που μαγειρεύει δήθεν ελληνικό φαγητό, τι μπορεί να συναντήσουν… Ας πούμε δεν πίστεψα ποτέ ότι η σος που μου παρουσίασαν θα ήταν σαν το δικό μας ελληνικό τζατζίκι με το παχύ γιαούρτι και το αγγουράκι μέσα, αλλά οι τύποι το έλεγαν «τζατζίκι» και το τζατζίκι μόνο μ’ έναν τρόπο γίνεται, τον ελληνικό! (άρα δεν το πήρα εθνικιστικά, αλλά αντικειμενικά).

      Όσον αφορά το χοιρινό που έφαγε η φίλη μου (εγώ ευτυχώς δεν δοκίμασα!) το έλεγαν pork και μάλιστα ρωτήσαμε αν πρόκειται για lamp, αλλά οι υπάλληλοι επέμειναν ότι ήταν pork. Τώρα αν η φίλη μου έτρωγε αρνί και το πέρασε για χοιρινό, αυτό εγώ δε θα το μάθω ποτέ!🙂

      Γενικά πάντως συνηθίζεις εύκολα τους ρυθμούς εδώ και όντως αντιλαμβάνεσαι εύκολα ότι έχεις καιρό και ηρεμία να τα βρεις με τον εαυτό σου (κι αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ!). Κι από ‘κει και πέρα μαθαίνεις να ζεις σαν Έλληνας σε ξένο τόπο, χωρίς απαραίτητα να υπάρχουν περισσότερα θετικά ή αρνητικά στη ζωή εδώ… απλά είναι διαφορετική η ίδια η ζωή!

      Τέλος θα συμφωνήσω μαζί σου ότι εδώ υπάρχει ακόμη χρήμα (δεν είναι καθόλου ρηχή η σκέψη σου) και ότι αυτό ακόμη έρχεται σε αντιδιαστολή με αυτό που βιώνουμε στην Ελλάδα. Οπότε λέω να ζήσω καλά όσο μπορώ και προλαβαίνω εδώ και σ’ ένα χρόνο ποιος ξέρει…😉

      Υ.Γ. Αν ρίξεις μια ματιά πάντως σε επόμενα κείμενα μου θα δεις και πολλά καλά που λέω για τη ζωή εδώ! Έτσι για να μην φαίνομαι και εθνικίστρια!😛

  3. Δεν φαίνεσαι εθνικίστρια, όλες οι αντιδράσεις ήταν φυσιολογικές για κάποιον που φεύγει στο εξωτερικό. Το μαγαζί που περιέγραψες μου κάνει εντύπωση τελικά, άμα το λέγαν τζατζίκι σημαίνει ότι μάλλον ήταν τούρκικο, αλλά τότε δεν θα έπρεπε να είχαν χοιρινό…

    Ελπίζω να προσαρμόζεσαι, είδα ότι είσαι εδώ ήδη μερικές βδομάδες. Εάν θες κάποια πληροφορία μπορείς να με βρεις στο τουίτερ – από εκεί είδα το ποστ σου. Εγώ είμαι Άμστερνταμ. Καλή συνέχεια και να θυμάσαι ότι ο καιρός περνά γρήγορα αφήνοντας γλυκές αναμνήσεις.

    1. Στο twitter ήταν το άρθρο μου; Ενδιαφέρον, καθώς δεν έχω twitter, άρα μαντεύω ότι κάποιος το μοιράστηκε εκεί.
      Όπως και να ‘χει ευχαριστώ για τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σου. Καλά να περνάς στο Άμστερνταμ!😉

  4. Παράθεμα: Culture shock in the Netherlands | Της Φανής της φάνηκε ωραίο!

  5. Χαχαχα! Εγώ φρίκαρα με τη βρώμα και το ξεχωριστό μπάνιο, το οποίο είναι μόνο η λεκάνη, χωρίς ούτε ένα νιπτήρα να πλύνεις τα χέρια σου! Και το ντουζ σε άλλο δωμάτιο φυσικά ξεχωριστά! Επίσης, ζεις με άτομα εντελώς άγνωστα, με τα ι=οποία μοιράζεσαι και τη λεκάνη/ντουζ.
    Καλά το φαγητό δεν το συζητώ! Είμαι πλέον πεπεισμένη ότι η Ελληνική είναι η καλύτερη κουζίνα, αν όχι του κόσμου, σίγουρα της Ευρώπης!

    1. Άρτεμις καλή αρχή και κουράγιο με ό,τι κι αν συναντήσεις! Οι αλλαγές είναι πολλές και τα νέα δεδομένα συχνά ακατανόητα αλλά σιγά-σιγά όλα θα στρώσουν! Κράτα θετική στάση όσο μπορείς!
      Υ.Γ. Για την ελληνική κουζίνα θα μπορούσα να γράφω ύμνους, αλλά τελικά προτίμησα να μοιράζομαι συνταγές εδώ, καθώς η μετανάστευση αναγκαστικά σε κάνει και λίγο Μαμαλάκη!🙂

      1. Χαχα δίκιο έχεις Φανή! Δε μετακόμισα μόνιμα, αλλά έμεινα αρκετό καιρό ώστε να καταλάβω λίγο πολύ πως λειτουργεί αυτή η χώρα! Οι αργοί ρυθμοί τους είναι πραγματικά ξένοι για μας! Ούτε στη Θεσσαλονίκη τέτοια χαλαρότητα!
        Και ναι ξυπνάει ο Μαμαλάκης μέσα σου! Αν και οι πρώτες ύλες, τύπου ελαιόλαδο, αλάτι και μυρωδικά είναι άγευστα εκ πεποιθήσεως, κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς!🙂

      2. Εντάξει, ταυτίστηκα απόλυτα με το συγκεκριμένο σχόλιο σου: «Οι αργοί ρυθμοί τους είναι πραγματικά ξένοι για μας! Ούτε στη Θεσσαλονίκη τέτοια χαλαρότητα!» πόσο δίκιο έχεις και πόσο αστείο ακούγεται σε όποιον δεν το έχει ζήσει, αλλά πραγματικά έτσι είναι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s